مصاحبه با ناوی پيلای رئيس کميساريا عالی حقوق بشر در داووس
۲۵ ژانويه۲۰۱۳ تلويزيون سی.ان.ان:
ناوی پيلای:
به نظر می رسد [خواست من برای ارجاع موضوع سوريه به دادگاه بين المللی جنايی توسط شورای امنيت سازمان ملل] شنيده نشده است، من درخواستم برای ارجاع مسأله به دادگاه بين المللی جنايی بر اساس واقعيات و اطلاعاتی که ما داريم، بوده است که به نظر من موضوع جنايات جنگی و جنايت عليه بشريت می باشد ولی به رغم اين که اعضای شورای امنيت سازمان ملل شقه و دارای اختلاف بوده اند آنها نامه يی را از طرف سوئيس دريافت کرده اند و از جانب 57 کشور و در حال حاضر 58 کشور می باشد که از اين درخواست برای ارجاع [موضوع به دادگاه بين المللی جنايی] حمايت می کنند
– در شورای امنيت مواضع [کشورها در قبال موضوع سوريه] همان مواضع قبلی است. کشورهايی مانند روسيه و چين خواهان يک راه حل داخلی هستند که بايد از جانب مردم سوريه از طريق گفتگوها ارائه شود و آنها می خواهند که به طور کامل از ابتکار اخضر ابراهيمی حمايت شود تا بتوانند طرفين با همديگر گفتگو کنند.
موضع من اين بوده که در حال حاضر 60هزار نفر کشته شده اند ما توانسته ايم بعد از يک ارزيابی علمی به اندازه نسبتاً کافی واقعيات را جمع آوری کنيم و من به آنها [اعضای شورای امنيت] گفتم که اين موضوع کوچکی نيست شما بايد کاری برای متوقف نمودن کشتارها انجام دهيد.
– من بخشی از سازمان ملل هستم و همه ما بايد در قبال اين مسأله جوابگو باشيم که با عدم همکاری دولت سوريه در اين مسأله و يا با عدم اقدامات بيشتری از جانب کشورها که دارای نفوذ در طرفين درگيری بوده اند همه ما [در قبال مسأله سوريه] درمانده بوده ايم… صحبت من درباره روسيه، چين و بعضی کشورهای ديگر است…
– نظر و پيشنهاد من اين است که شورای امنيت سازمان ملل ابزار کافی در اختيار دارد و بر اساس قوانين بين المللی بالاترين مرجع می باشد آنها بايد هم چنان که در ديگر موارد انجام داده اند، از اين ابزار استفاده کنند و به اين دليل ما کماکان نگاهمان به شورای امنيت سازمان ملل است.
شورای حقوق بشر در ژنو که من در خدمت آن هستم ماکزيمم کار خود را انجام داده، نشستهای متعددی برگزار کرده و کميته های تحقيق راه اندازی کرده است و گزارش بيشتری به زودی منتشر خواهد شد. من دارای منديت محدودی هستم و کماکان نگاهم به شورای امنيت سازمان ملل است.
– من دلسرد هستم چرا که من شاهد مستقيم قربانيان هستم و روزانه از من سؤال می شود که چرا جامعه بين المللی هيچ کاری برای کمک به ما انجام نمی دهد…
– تعداد پناهندگان در اردن روزانه 3000نفر افزايش می يابد لذا تمامی کشورهای همسايه [سوريه] نيز در يک وضعيت بحرانی قرار دارند
– در کنفرانس جهانی داووس من در چندين نشست شرکت داشتم و موضوع سوريه در تمامی آنها به عنوان يک موضوع نگران کننده و بحرانی مطرح شده است.
شبکه خبری بگونه 