پیام ویدئویی مقتولین قبل از اعدام:
«نصیب ما از چاه های نفت و گاز چیزی جز دود نیست»
سه برادر بنامهای عبدالرحمن ۲۳ ساله٬ عباس، ۲۵ ساله و طاها حیدریان ۲۸ ساله و دوست آنها به نام علی شریفی ( نعامي) چهار زندانی جوان سیاسی از اهواز بودند که پیشتر در سال ۲۰۱۲ طی پیامی ویدئویی از سازمان های حقوق بشری و به ویژه احمد شهید , گزارشگر ویژه سازمان ملل خواسته بودند برای توقف حکم اعدام آنها تلاش کنند اما قبل از منتشر شدن پیام، حکم آنها اجرا شده بود.
آنها در این پیام تاکید کردند به صورت مسالمت آمیز علیه تبعیض و سیاست هایی که نظام علیه مردم به کار می گیرد تظاهرات کرده بودند اما با حکم محاربه با خدا و پیامبر و فساد فی الارض مواجه شدند.
علی شریفی تاکید کرد به همراه دوستانش در تظاهرات مسالمت آمیز۱۵ آوریل ۲۰۰۵ شرکت کرده بود و پس از آن هر ساله در سالگرد این حادثه شرکت می کرد.
شریفی گفت:” نیروهای امنیتی با سلاح گرم ، گازهای سمی و اشک آور به ما حمله کردند .با چشم خود شاهد کشته و زخمی شدن چند تن از جمله یونس و یوسف شموسی بودم.”
او گفت: ما مخالف تروریسم و خشونت از هر طرفی که باشد هستیم. ما حقوق ملت خود را به شکل مسالمت آمیز و از طریق برگزاری تظاهرات پیگیری کردیم. ما بی گناه هستیم و اتهام محاربه با خدا و پیامبر و فساد فی الارض و حکم اعدام در دادگاهی غیرعادلانه بر ما تحمیل شد.”
شریفی افزود:” مطالبات ما مسالمت آمیز بود و خواستار رسیدن به حقوق سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی ملت خود بودیم اما به اعدام محکوم شدیم.”
این فعال سیاسی در پایان گفت:” ما از مرگ نمی ترسیم و به هر چه خدا بخواهد قانع هستیم.”
طه حیدری دیگر فعال سیاسی اعدام شده نیز در پیام خود گفت:” من از ساکنان منطقه ملاشیه در اهواز هستم و دو فرزند دارم. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ بازداشت شدم و سه ماه را در زندان اطلاعات سپری کردم. در سلول های تاریک در حالی که چشم بند بر روی چشمانم بود متحمل شدیدترین شکنجه های روحی و جسمی شدم.”
حیدری افزود:” با حضور احمدی نماینده دادستانی شکنجه شدیم و او ما را به اعدام تهدید کرد سپس شعبه ۴ دادگاه «انقلاب» به ریاست مرتضی کیاستی ما را به اعدام محکوم کرد.”
او به نمایندگی از دوستانش گفت:” ما ساکن یک محله بسیار فقیری هستیم که دهها هزار نفردر آن زندگی می کنند. بزرگترین شرکت صنایع فولاد ایران در مقابل ما قرار دارد. با این وجود محله ما از بالاترین سطح فقر ، بیکاری ، گسترش مواد مخدر و پایین ترین سطح رفاه مدنی ، اجتماعی و بهداشتی رنج می برد.”
وی گفت:” نصیب ما از چاه های نفت و گاز چیزی جز دود نیست. رژیم همچنین مسیر آب رودخانه های منطقه را به سمت مناطق دیگر منحرف کرد و به این ترتیب کشاورزی منطقه نابود شد. شرکت های استعماری نیشکر نیز بقیه زمین ها و آب ها را تصاحب کردند.”
گفتنی است خبر اعدام این چهار فعال در۱۸ ژوئن سال گذشته به خانواده های آنها در اهواز ابلاغ شد ولی هیچ گاه جسد این جوانان به خانواده ها تحویل داده نگردید.
آن زمان اتحادیه اروپا ، بریتانیا ، آلمان و همچنین سازمان های حقوق بشری مختلف از جمله سازمان عفو جهانی و دیده بان حقوق بشر اجرای این حکم را محکوم کرده بودند.
منبع خبر: فعالان در تبعید
شبکه خبری بگونه 