معلولان جنگ حرفهای زیادی دارند. اعتراضهای زیادی دارند. از جمله به وجود درصد معترضند. آنها میگویند معلولیت جنگی نباید درصد داشته باشد. این صدای یک معلول جنگ است، ساکن آسایشگاه معلولان جنگی تهران که در یوتیوب منتشر شده:
«من آمدم جانفشانی کردم. در جواب انقلاب گفتم لبیک. آن آقا هم رفته. آن هم رفته. دلیلی ندارد که به این آقا بگویید شما ۳۰ درصدی شما ۱۵ درصدی. شما ۵۰ درصدی. درصد معنایی ندارد. خب وقتی جنگ شد چرا نیامدند بگویند آقا ما به درصدتان نگاه میکنیم. اگه پایت را از آن خط بگذاری آن ور تر میشود ۱۵ درصد. درصد یعنی چه؟
بعضیهایشان خودسوزی میکنند. بعضیها خودشان را حلقآویز کردند. گروهی هم دارو خوردند و خودشان را مسموم کردند. شایعترین اختلال روانپزشکیشان افسردگی است و اسکیزوفرنی. خودشان میگویند پرخاشگر شدهاند، عصبیاند.
یکیشان همین چندی پیش میله آهنی دستش گرفت، نگهبان اداره محل کارش را مصدوم کرد، شیشههای اداره را شکست و سرآخر حقوقش به عنوان جریمه و تنبیه قطع شد و این انگار تیر آخر بود. چرا که بلافاصله بعد از این حمله عصبی خودکشی کرد. خودکشی، موفق از آب درآمد.
کمی قبلتر یک معلم معلول جنگی در مسجد سلیمان خودش را پرت کرد توی دریاچه سد گتوند و مرد. مجلس شورای اسلامی هم از سال گذشته هنوز خودسوزی معلول جنگی را که البته رییس مجلس گفت معلول جنگی نبوده به یاد دارد.مونهها بیشتر از این هستند. تنها از سال ۱۳۶۷ تا سال ۱۳۷۷، ۸۲ پرونده از خودکشی معلولان هشت سال جنگ در ایران به ثبت رسیده.
هزار و ۴۶۳ مورد مرگ معلولان جنگی به روش نمونهگیری غیرتصادفی ساده از تاریخ ۱۳۵۹ تا ۱۳۸۱ بررسی شده. بیشترین روش به کار گرفته شده برای خودکشی حلقآویز کردن خود بوده است و اکثر آنها که این گونه به زندگی خود پایان دادهاند زیر ۴۰ سال داشتهاند.
العربیه
شبکه خبری بگونه 