ترجمه مینو الوند
در برنامه ای که در ماه اکتبر ۲۰۱۲ به صورت زنده از کانال الجزیره پخش شد، ابو محمد تاسیس یک بخش کردی در ارتش آزاد سوریه را اعلام کرد.
کسی که صدای ابو محمد را شناخته بود خبر را به سرعت به بخش نظامی حزب کارگران کردستان (پ ک ک) رساند. حکومت اسد از حدود یک سال پیش اداره سرزمینهای کردنشین سوریه را به پ ک ک سپرده است. قضای روزگار این که یکی از پیشمرگه های پ ک ک که از دوستان قدیمی ابو محمد است، توانست یک ساعت پیش از آن که مبارزان پ ک ک برای دستگیری اوبه خانه اش بریزند خودش را به او برساند و ابو محمد با همه افراد خانواده اش به ترکیه گریخت.
ابو محمد اکنون یکی از ۲۷۰۰ عضو شورای نظامی کردها است که به عنوان اولین گروه کردی از دسامبر ۲۰۱۲ به این سو در کنار ارتش آزاد سوریه می جنگد. این شورا دو واحد رزمی دارد:گردان العدل و گردان صلاح الدین که به نام رهبر نامی کرد که در سال ۱۱۸۷ جنگجویان صلیبی را در نزدیکی شهر امروزی طبریه در اسراییل شکست داد، نام گذاری شده است. صد ها مبارز دیگر در سلول های مخفی در شهرهای مهم کردنشین سازماندهی شده اند و آماده اند که در صورت لزوم در مقابل پ ک ک بایستند.
پ ک ک که نزدیک به یک ربع قرن است برای ایجاد یک کردستان مستقل، مسلحانه با ارتش ترکیه می جنگد، در سوریه به عنوان متحد دیکتاتور شناخته می شود. واقعا هم پ ک ک سابقه آشنایی طولانی با خانواده اسد دارد. عبد اله اوجلان، بینان گذار پ ک ک از سال ۱۹۸۰ که مجبور به ترک ترکیه شد، تا ۱۹۹۸ در دمشق زندگی می کرد. اوجلان سپس در کنیا توسط نیروهای ترکیه دستگیر شد. در سالهای پس از دستگیری اوجلان هم رابطه پ ک ک با رژیم اسد هیچگاه کاملا قطع نشد. با شروع قیام مسلحانه مردم سوریه در پاییز ۲۰۱۱ که عمدتا مردمان عرب سنی مذهب در آن شرکت داشتند، اسد برای جلوگیری از باز شدن یک جبهه جدید، نیروهای نظامیش را از مناطق کردنشین در شمال شرقی کشور عقب کشید و کنترل منطقه را به پ ک ک و شاخه سوری آن، حزب اتحاد دموکراتیک، سپرد.
مردمان کرد این مناطق حضور پ ک ک را پذیرا بودند. به قول ابو محمد کردهای سوری بین بد و بدتر، بد را انتخاب کردند «مردم احساس امنیت می کنند چون با حضور پ ک ک هواپیماهای رژیم آنجا را بمباران نمی کنند. خوب آنها با هم متحدند». اما حالا وضع تغییر کرده است. ابو محمد توضیح می دهد که » اشرفیه، منطقه کرد نشین حلب، به شورشیان پیوسته است. یاران ما در آنجا بر علیه رژیم می جنگند. کردها خواهان استقلال نیستند. ما در درجه اول سوری هستیم و بعد کرد. سوریه متعلق به همه ماست:عرب ها، کردها، مسلمانان و مسیحیان».
فرمانده شورای نظامی کردها، ژنرال محمد خلیل العلی هم همین نظر را دارد. او حدود ۵۰ سال دارد، کم حرف است ولی چپ و راست فرمان می دهد. او فرمانده یک هنگ توپخانه در ارتش سوریه بوده است و جزو توده کارگزارانی است که ازاطاعت از رژیم سرباززده اند. او اکنون فرمانده مبارزان کرد در حلب است. مرکز فرماندهی او در یک کارخانه قدیمی بیسکویت سازی در منطقه صنعتی حلب قرار دارد. با اندکی توجه می توان دید که کردها از همه نظر در مضیقه هستند. از برق و اینترنت خبری نیست، غذا مختصر و فقیرانه و ذخیره فشنگ رو به پایان است. در عوض روحیه مبارزان عالی است. یکی از دلایلش هم این است که ژنرال خلیل العلی به مردان تحت فرمانش ماموریت ویژه ای داده است.
«ما تنها جناح نظامی کردی ارتش آزاد هستیم. ما کردها بعد از عربهای سنی بزرگترین اقلیت کشور را تشکیل می دهیم. به همین جهت مسئولیت بزرگی بر عهده داریم. ما از برادران مسیحیمان حفاطت خواهیم کرد، از برادران دروزیمان و از برادران علویمان هم همین طور. پدر من با یک ارمنی و یک مسیحی دیگر شریک بود. او کردی، عربی و ارمنی صحبت می کرد. این آن سوریه ای است که من می شناسم، این تاریخ ماست”.
شبکه خبری بگونه 