ساعت 2330 روز 15 آوريل سال 1912 کشتی مسافربری تايتانيک که با 2207مسافر و خدمه از انگلستان عازم نيويورک بود در حوالی جزيره نيوفاوندلند کانادا با يک کوه يخ شناور برخورد کرد و چند ساعت بعد به زيرآب فرو رفت. دراين سانحه 1502تن جان باختند. اين، يکی از بدترين حوادث دريايی در قرن گذشته بود که منجر به ايجاد سيستمهای مطمئن تر ايمنی و گشتهای حفاظتی دريايی شد.
تايتانيک به معنای هيولا، کشتی بخار بزرگی بود كه طراح اصلی آن، مهندس ايرلندی، توماس اندروز بود. ناخدای کشتی، کاپيتان ادوارد جان اسميت بود.
تايتانيک دارای 270متر طول و 28متر پهنا بوده و ۴۶۳۲۸تن وزن داشت. ارتفاع آن 32متر بود که تقريباً 11متر آن زير آب قرار می گرفت. بااين وجود حتی بالاتر از بلندترين ساختمانهای شهری آن زمان می ايستاد. دارای سه دودکش واقعی و يک دودکش مجازی بود که برای افزودن بر حس عظمت و قدرت کشتی اضافه شده بود و نيز بخارات و دود آشپزخانه های متعدد آن را به بيرون می راند. تايتانيک بزرگترين شی متحرکی بود که توسط انسان ساخته شده بود.
گروهی از عالی مقام ترين مردم در اين سفر همراه تايتانيک بودند. اشراف زادگان بريتانيا، صاحبان صنايع آمريکا، و زبدگان انجمن نيويورک و فيلادلفيا. همچنين بسياری از مهاجرين فقير که به اميد شروع يک زندگی جديد در آمريکا يا کانادا جذب آن شده بودند
سفر دريايی تايتانيک در ساوت همپتون به تاريخ دهم آوريل 1912آغاز شد. هنگام غروب کشتی در چربورگ فرانسه توقف کرد تا مسافرين بيشتری سوار کند. همان روز عصر به سوی کوئينزتاون ايرلند حرکت نموده و ساعت ۱:۳۰ دقيقه بامداد روز يازدهم آوريل به داخل پهنه اقيانوس اطلس روانه شد
تايتانيک آنقدر جسيم بود که حرکت آن بر روی دريا احساس نمی شد. موتورهای بزرگ و پرقدرت آن هيچ کدام از ارتعاشهای آزارنده متداول در اقيانوس پيماهای ديگر را ايجاد نمی کردند. حتی زمانی که با حداکثر سرعت 22گره دريايی (41کيلومتر درساعت، که در زمره سريعترين کشتيهای آن زمان بود) حرکت می کرد، مسافرين داخل آن می توانستند از حداکثر آسايش برخوردار شوند.
در هنگام مسافرت، هوا صاف و دلپذير بوده و دمای آب حدود 12درجه سانتيگراد بود. زمستان سال 1912به طور غيرمعمولی معتدل می نمود. اعتدال هوا باعث کنده شدن مقادير عظيمی يخ از نواحی قطبی و رانده شدن آنها به داخل اقيانوس شده بود. در روز يکشنبه 14آوريل، پنجمين روز مسافرت، تايتانيک پنج اخطار مختلف درباره مشاهده کوههای يخ دريافت کرد، اما کاپيتان کشتی چندان توجهی به اين اخطارها ننمود. کشتی با سرعت 22گره در حال حرکت رو به جلو بود و مديراجرايی شرکت بروس آيسمی اعلام کرد که يک روز زودتر از برنامه به نيويورک خواهند رسيد.
در ساعت ۱۱:۴۰، يکی از ديده بانان کشتی که در آشيانه خدمه حاضر بود، کوه يخ عظيمی را که به طرز خطرناکی در جلو و نزديک کشتی بود مشاهده کرد. او به ناخدا يکم مورداک اعلام خطر کرد و مورداک سراسيمه دستور داد که کشتی تماما به سمت چپ بگردد. او به موتورخانه دستور داد که گردش پروانه ها را معکوس کنند. کشتی به آرامی به چپ گرديد، اما تايتانيک بسيار بزرگ بود و بسيار سريع حرکت می کرد، و کوه يخ نيز بسيار نزديک بود.
سی وهفت ثانيه بعد پهلوی سمت چپ کشتی به قسمت زير آب کوه يخ کشيده شده و شکافی به طول 100 متردر بدنه کشتی ايجاد شد. آب به سرعت وارد قسمتهای کشتی شد و از آنجايی که شکاف بسيار طويل بود، بيشتر قسمتهای کشتی همزمان شروع به پرشدن از آب کردند.
بدين ترتيب يکی از بزرگترين حوادث کشتيرانی طول تاريخ آغاز شد. در طول شبی پر از حادثه و وحشت، 705نفر از مسافرين، نجات يافته، و ۱۵۰۲نفر باقيمانده يا در داخل آبهای منجمد اقيانوس اطلس جان سپردند، و يا همراه بدنه عظيم کشتی که در حين فرورفتن در آب به دو تکه شد، به قعر اقيانوس رفتند.
بدنه تايتانيک در سال ۱۹۸۵ توسط رابرت بالارد، به کمک سونار در اعماق اقيانوس اطلس کشف شد. در اين اکتشاف از يک زيردريايی کوچک که قادر به نفوذ در عمق درياها بود استفاده شد. اين اولين باری بود که تايتانيک پس از سال ۱۹۱۲ دوباره ديده می شد
تايتانيک به معنای هيولا، کشتی بخار بزرگی بود كه طراح اصلی آن، مهندس ايرلندی، توماس اندروز بود. ناخدای کشتی، کاپيتان ادوارد جان اسميت بود.
تايتانيک دارای 270متر طول و 28متر پهنا بوده و ۴۶۳۲۸تن وزن داشت. ارتفاع آن 32متر بود که تقريباً 11متر آن زير آب قرار می گرفت. بااين وجود حتی بالاتر از بلندترين ساختمانهای شهری آن زمان می ايستاد. دارای سه دودکش واقعی و يک دودکش مجازی بود که برای افزودن بر حس عظمت و قدرت کشتی اضافه شده بود و نيز بخارات و دود آشپزخانه های متعدد آن را به بيرون می راند. تايتانيک بزرگترين شی متحرکی بود که توسط انسان ساخته شده بود.
گروهی از عالی مقام ترين مردم در اين سفر همراه تايتانيک بودند. اشراف زادگان بريتانيا، صاحبان صنايع آمريکا، و زبدگان انجمن نيويورک و فيلادلفيا. همچنين بسياری از مهاجرين فقير که به اميد شروع يک زندگی جديد در آمريکا يا کانادا جذب آن شده بودند
سفر دريايی تايتانيک در ساوت همپتون به تاريخ دهم آوريل 1912آغاز شد. هنگام غروب کشتی در چربورگ فرانسه توقف کرد تا مسافرين بيشتری سوار کند. همان روز عصر به سوی کوئينزتاون ايرلند حرکت نموده و ساعت ۱:۳۰ دقيقه بامداد روز يازدهم آوريل به داخل پهنه اقيانوس اطلس روانه شد
تايتانيک آنقدر جسيم بود که حرکت آن بر روی دريا احساس نمی شد. موتورهای بزرگ و پرقدرت آن هيچ کدام از ارتعاشهای آزارنده متداول در اقيانوس پيماهای ديگر را ايجاد نمی کردند. حتی زمانی که با حداکثر سرعت 22گره دريايی (41کيلومتر درساعت، که در زمره سريعترين کشتيهای آن زمان بود) حرکت می کرد، مسافرين داخل آن می توانستند از حداکثر آسايش برخوردار شوند.
در هنگام مسافرت، هوا صاف و دلپذير بوده و دمای آب حدود 12درجه سانتيگراد بود. زمستان سال 1912به طور غيرمعمولی معتدل می نمود. اعتدال هوا باعث کنده شدن مقادير عظيمی يخ از نواحی قطبی و رانده شدن آنها به داخل اقيانوس شده بود. در روز يکشنبه 14آوريل، پنجمين روز مسافرت، تايتانيک پنج اخطار مختلف درباره مشاهده کوههای يخ دريافت کرد، اما کاپيتان کشتی چندان توجهی به اين اخطارها ننمود. کشتی با سرعت 22گره در حال حرکت رو به جلو بود و مديراجرايی شرکت بروس آيسمی اعلام کرد که يک روز زودتر از برنامه به نيويورک خواهند رسيد.
در ساعت ۱۱:۴۰، يکی از ديده بانان کشتی که در آشيانه خدمه حاضر بود، کوه يخ عظيمی را که به طرز خطرناکی در جلو و نزديک کشتی بود مشاهده کرد. او به ناخدا يکم مورداک اعلام خطر کرد و مورداک سراسيمه دستور داد که کشتی تماما به سمت چپ بگردد. او به موتورخانه دستور داد که گردش پروانه ها را معکوس کنند. کشتی به آرامی به چپ گرديد، اما تايتانيک بسيار بزرگ بود و بسيار سريع حرکت می کرد، و کوه يخ نيز بسيار نزديک بود.
سی وهفت ثانيه بعد پهلوی سمت چپ کشتی به قسمت زير آب کوه يخ کشيده شده و شکافی به طول 100 متردر بدنه کشتی ايجاد شد. آب به سرعت وارد قسمتهای کشتی شد و از آنجايی که شکاف بسيار طويل بود، بيشتر قسمتهای کشتی همزمان شروع به پرشدن از آب کردند.
بدين ترتيب يکی از بزرگترين حوادث کشتيرانی طول تاريخ آغاز شد. در طول شبی پر از حادثه و وحشت، 705نفر از مسافرين، نجات يافته، و ۱۵۰۲نفر باقيمانده يا در داخل آبهای منجمد اقيانوس اطلس جان سپردند، و يا همراه بدنه عظيم کشتی که در حين فرورفتن در آب به دو تکه شد، به قعر اقيانوس رفتند.
بدنه تايتانيک در سال ۱۹۸۵ توسط رابرت بالارد، به کمک سونار در اعماق اقيانوس اطلس کشف شد. در اين اکتشاف از يک زيردريايی کوچک که قادر به نفوذ در عمق درياها بود استفاده شد. اين اولين باری بود که تايتانيک پس از سال ۱۹۱۲ دوباره ديده می شد
شبکه خبری بگونه 