Untitled-1ffadfada

بیش از ۱۰۰۰ مورد محرومیت از تحصیل و دانشجوی ستاره دار

گزارش ۸ سال نقض حق تحصیل در دانشگاه های کشور با هدف معرفی سازمان های موثر در نقض حق تحصیل و ارائه اسامی بیش از ۱۰۰۰ مورد محرومین از تحصیل و دانشجویان ستاره دار منتشر شد.

این گزارش در حالی منتشر می شود که در روزهای اخیر روابط عمومی وزارت علوم رژیم با صدور اطلاعیه ای اعلام کرده بود که «ستاره‌دار کردن دانشجویان توسط وزارت علوم در سال‌های اخیر کذب محض است».

پس از روی کار آمدن پاسدار احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴، بخشی از سیاست های وزارت علوم رژیم و سازمان سنجش آموزش به طور پررنگ تری در راستای تصمیمات نهادهای سرکوبگر برون دانشگاهی مانند وزارت اطلاعات و بخش هایی از قوه قضائیه قرار گرفت. علاوه بر این، با تصمیم وزیر علوم و تایید شورای عالی فرهنگی رژیم ، افراد جدیدی به عنوان روسای دانشگاه های کشور منصوب شدند که در طول این سال ها سهم عمده ای در محرومیت از تحصیل دانشجویان داشته اند. تکذیب وجود دانشجویان ستاره دار در این سال ها در حالی صورت می گیرد که هم اکنون شماری از این دانشجویان به دلیل فعالیت های مرتبط با حق تحصیل در زندان هستند.

این گزارش در سه بخش کلی، اطلاعات اولیه در مورد نقض سیستماتیک حق تحصیل و آموزش شهروندان ایرانی را ارائه کرده است.

بخش اول- نهادهای رسمی موثر در محروميت از تحصيل شهروندان ايرانی

در سال های اخیر، سازمان های مختلفی در کشور در محرومیت از تحصیل شهروندان ایرانی نقش مستقیم و یا غیر مستقیم ایفا کرده اند. در این بخش به معرفی برخی از این نهادها و نحوه عملکرد آنان می پردازیم.

بخش دوم: گروه های مختلف محروم از تحصيل در ايران

همان گونه که ذکر شد، دانشجویان ایرانی در سال های اخیر به دلایل و شکل های مختلف از حق بدیهی تحصیل در دانشگاه های ایران محروم شده اند. در پیوست ۵ این گزارش به ۷۶۸ مورد احکام محرومیت دانشجویان از تحصیل و ۲۵۰ مورد اخراج دانشجویان و اساتید از دانشگاه های ایران با شرح جزئیات این موارد از فروردین ۱۳۸۴ تا اسفند ماه ۱۳۹۱ اشاره شده است. علاوه بر این نزدیک به ۶۵۰ مورد محرومیت از تحصیل و اخراج شهروندان از دانشگاه های کشور به ثبت رسیده که اسامی آنان منتشر نشده است. لازم به ذکر است این گزارش تنها بخشی از موارد مستند شده ای است که شهروندان ایرانی از حق بدیهی تحصیل محروم شده اند. در بسیاری از موارد دانشجویان به دلیل فضای امنیتی و یا قول هایی مبنی بر تجدیدنظر در پرونده از افشای اطلاعات مرتبط با محرومیت از تحصیل خود خودداری می کنند.

بر اساس بندهایی از ماده دوم و ماده سیزدهم «میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی»که جمهوری اسلامی ایران نیز بدان متعهد شده است، آموزش عالی باید به طور مساوی برای همه شهروندان، «بدون هیچ نوع تبعیض از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقیده سیاسی و یا هر عقیده دیگر یا اصل و منشاء ملی یا اجتماعی، دارایی، نسب یا هر وضعیت دیگر» در دسترس باشد.

رفتار جمهوری اسلامی در محرومیت شهروندان از تحصیل همچنین به طور آشکار با اصول متعددی از اعلامیه جهانی حقوق بشر، پیمان بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون یونسکو علیه تبعیض تحصیلی در تضاد است.

در بخش هایی از بند اول ماده 26 اعلامیه جهانی حقوق بشر به صراحت ذکر شده است که «دستیابی به آموزش عالی به شکلی برابر برای تمامی افراد و بر پایه شایستگی های فردی صورت پذیرد». این در حالی است که بندهای دیگری از این این اعلامیه جهان شمول نیز به شکلی آشکار توسط جمهوری اسلامی ایران با محرومیت از تحصیل شهروندان به شکلی غیر قانونی و تبعیض آمیز نقض می گردد.

در بند نخست کنوانسیون یونسکو علیه تبعیض تحصیلی نیز هرگونه محرومیت و محدودیتی بر اساس مواردی مانند زبان، مذهبی، عقاید سیاسی یا سایر عقاید نفی شده است.

اگر چه جمهوری اسلامی ایران همواره با انکار محرومیت از تحصیل شهروندان به دلایل مختلف سیاسی، عقیدتی و … مسئولیت اقدامات غیر انسانی خود را نپذیرفته است، اما تصویب قوانین ناعادلانه، تعداد بالای محرومین از تحصیل در ایران و شواهد موثق در این زمینه می بایست به اقدام جدی و پیگیرانه از سوی نهادهای مسئول بین المللی در این زمینه منجر گردد.

این گزارش توسط کمیسیون حقوق بشر دفتر تحکیم وحدت با همکاری سایت دانشجونیوز و کمپین دفاع از حق تحصیل تهیه شده است .