مانند اغلب مردمي که در کشورهاي دموکراتيک زندگي ميکنند آمريکايي ها باور دارند که انتخابات مهم است. اما انتخابات به تنهايي دموکراسي را تعريف نميکنند.
انتخابات فقط مکانيسمي است که توسط آن مردم رهبران خود را انتخاب ميکنند رهبراني که قانون را رعايت کرده و از حقوق اساسي بشر از جمله حقوق کساني که به آنها رأي ندادند دفاع ميکنند.
انتخابات اين هفته ايران يک مورد از اين نکته است. ايران يک کشور دين سالار و ديکتاتوري است که توسط علي خامنه اي و شورايي از ملاها که همه چيز را در داخل ايران ديکته ميکنند، اداره ميشود. آنها تصميم ميگيرند کدام کانديدا اجازه دارد براي انتخاب شدن وارد شود، قوانين انتخابات چه چيزي هستند و نتايج نهايي انتخابات چه خواهد بود. تظاهر به غير از اين، مشروع ساختن رژيمي است که شايان هيچگونه مشروعيتي نيست.
با اين وجود، دليلي براي اميد وجود دارد. يک جنبش پر جنب و جوش مخالف رژيم خامنه اي هم در داخل ايران و هم در خارج وجود دارد. در ۲۲ ژوئن، دهها هزار نفر از ايرانيان مخالف در پاريس گردهم ميآيند تا صداي مخالفت خود عليه استبداد در داخل کشورشان را بلند کنند. خوشبختانه، امسال اين مخالفان گردهم مي آيند بدون اينکه ديگر مظنون به تروريستهاي غيردموكراتيك باشند.
گردهمآيي شوراي ملي مقاومت ايران در سال گذشته در پاريس حدود ۱۰۰،۰۰۰ نفر از جمله ۱۰۰ شخصيت برجسته بين المللي و پارلمانترها را به سمت خود کشاند به رغم آنکه آمريکا مجاهدين خلق ايران را به عنوان يک گروه تروريستي نامگذاري کرده بود.
اما به رغم لغو نامگذاري، اغلب آمريکاييان چيز کمي در مورد گردهمايي آتي شوراي ملي مقاومت ايران خواهند شنيد. اين بسيار بد است زيرا به عنوان کسي که سال گذاشته در آنجا بوده و امسال هم در آنجا خواهم بود، من باور دارم که شوراي ملي مقاومت ايران دموکراسي واقعي را در ايران ترويج ميکند.
رئيس جمهور منتخب شوراي ملي مقاومت ايران، مريم رجوي يک طرح ۱۰ ماده اي ارائه داده است که شامل موارد زير است:
دسترسي همگاني به صندوق رأي؛ جدايي دين از دولت؛ آزادي انجمن ها، اجتماعات و مطبوعات؛ حقوق برابر براي زنان و اقليتها؛ حمايت از حکومت قانون و استقلال قضات و سيستم قضايي مبني بر اصل برائت متهم و حق محاکمه شدن در دادگاه علني؛ حقوق مالکيت خصوصي و سرمايه گذاري در اقتصاد بازار آزاد؛ و مهم تر از همه براي جهان يک ايران غير اتمي.
دولت اوباما آنچنان به رفتار با رژيم ايران ادامه ميدهد گويي که رژيم با فشار تحريمهاي اقتصادي روش خود را عوض خواهد کرد. اما ملاهاي حاکم بر ايران اهميتي به درد و رنج مردم خود که نتيجه فروپاشي اقتصادي کشور است، نميدهند. خامنه اي فقط مشتاق در قدرت ماندن خود و ملاهايش است. تا زماني که اين مستبدين بر ايران حاکمند مردم ايران آزاد نخواهند بود و جهان امن نخواهد بود.
مهم نيست که چه کسي در ۱۴ ژوئن انتخاب ميشود، هيچکدام از اينها تغييري ايجاد نخواهد کرد. زمان آن فرا رسيده است که عاشقان آزادي در جهان چشم خود را بر روي انتخابات نمايشي باز كنند که نميتواند تغييري را كه لازم است در رژيم ايران، به وجود آورد. اما شايد آن دهها هزار نفري که در ۲۲ ژوئن در پاريس گردهم مي آيند بتوانند يک جايگزين بهتر را به جهان نشان دهند، اگر فقط ديده و شنيده شوند.
واشينگتن اگزمينرـ 23خرداد1392
*ليندا چاوز مدير پيشين روابط سياسي کاخ سفيد،در حال حاضر رئيس مرکز فرصت هاي برابرمیباشد.
شبکه خبری بگونه 