توبیاس کلاوس، از اعضای «شورای پناهندگی بایرن» که در مونیخ مستقر است، به دویچه وله میگوید که بیش از ۱۰ هزار پناهجو در ۱۴۰ کمپ پناهندگی بایرن زندگی میکنند. به گفته این کارشناس و فعال در امور پناهندگان، وضعیت پناهندگی در این ایالت غیرقابل تحمل شده است. آقای کلاوس اضافه میکند که از شمار دقیق ایرانیان در میان پناهندگان اطلاعی ندارد و تا بحال نیز ادارات بایرن آماری در این زمینه منتشر نکردهاند.
شرایط بد نگهداری پناهندگان در ایالت بایرن آلمان بعد از خودکشی محمد رهسپار، پناهجوی ایرانی در کمپ پناهندگی وورتسبورگ، بر سر زبانها افتاد. محمد رهسپار، ۲۹ ساله، یکشنبه ۲۹ ژانویه ۲۰۱۲ در کمپ پناهندگی وورتسبورگ واقع در ایالت بایرن آلمان خودکشی کرد. او خود را از پنجره اتاقاش حلقآویز کرده بود.
حدود یک ماه بعد ازاین واقعه حامد سمیعی، یک پناهجوی ۲۸ ساله دیگر ایرانی، در شامگاه پنجشنبه ۷ مارس ۲۰۱۳، به دلیل «افسردگی ناشی از بلاتکلیفی و فشارهای ناشی از وضعیت پناهندگی»، در کمپ پناهندگی شهرهوف واقع در ایالت بایرن آلمان با خوردن بیش از ۷۰ قرص خودکشی کرد.
پس از خودکشی پناهجویان ایرانی حرکتهای اعتراضی نسبت به وضعیت پناهجویان در آلمان بالا گرفت و توجه مردم و سیاستمداران این کشور را به وضعیت بد پناهندگان بیشتر جلب کرد. راهپیمایی بیش از ۵۰ پناهجو از کشورهایی چون ایران، افغانستان و غنا از وورتسبورگ به برلین یکی از حرکتهای اعتراضی پناهجویان بود که انعکاس قابل توجهی در رسانهها پیدا کرد. اما این مسئله تا چه حد وضعیت پناهجویان در بایرن را تغییر داد؟
راهپیمایی اعتراضی پناهجویان از وورتسبورگ به برلین با خودکشی یک پناهجوی ایرانی در بایرن آغاز شد راهپیمایی اعتراضی پناهجویان از وورتسبورگ به برلین با خودکشی یک پناهجوی ایرانی در بایرن آغاز شد
هومر هدایتزاده حدود دو سال است که در یکی از کمپهای پناهندگی آلمان زندگی میکند. وی به دویچه وله میگوید: «کمپهای پناهندگی بایرن بیشتر به زندان شبیهاند. توالت عمومی، حمام عمومی و اتاق خواب عمومی دارند. برخی از پناهجویان سالها مجبور به اقامت در چنین کمپهایی بودهاند.»
آقای هدایتزاده وضعیت پناهجویی در ایالت بایرن را چنین توصیف میکند: «از اولین روزی که وارد آلمان میشوید حق انتخاب محل زندگی خودتان را ندارید و طبق قانونی بنام «رزیدنس فلیشت» (Residenzpflicht) [دستوری که پناهجو را موظف میکند تنها در محدودهای اقامت داشته باشد که مقامات آلمانی مقرر کردهاند] به شما اجازه نمیدهند از یک محدوده جغرافیایی خارج شوید. اولین روزی که بسته غذاییتان را دم اتاقتان میآورند، انتظار دارند بدون اعتراض غذاهای انتخاب شده را بخورید. نداشتن حق تحصیل و حق کار، وقتی از خارج از فضای پناهجویی به آن نگاه کنیم و به جامعهای مثل آلمان فکر کنیم،به نظر مضحک میآید، ولی این چیزها وجود دارد. مجموعه اینها شما را ایزوله میکند و خارج از جامعه میگذارد و شما توان برقراری ارتباط کلامی را ندارید.»
هومر هدایتزاده، یکی از سازمان دهندگان اعتراضهای خیابانی علیه وضعیت بد پناهندگی، در این رابطه به دویچه وله میگوید: « یکی از پیامدهای این اعتراضها این است که در بعضی از ایالات آلمان «رزیدنس فلیشت» برداشته شد. سبد پولی پناهحویان از ۴۰ یورو به ۱۳۵ یورو در ماه افزایش پیدا کرد. پناهجویان در بخشهایی از آلمان شرایط روزمره بهتری پیدا کردند و من فکر میکنم این نتیجه مبارزات خود پناهجویان بوده است.»
هدایت زاده در این مورد چنین توضیح میدهد: «تصمیم گرفتیم مرکز مبارزات خیابانی علیه وضعیت بد پناهندگی رابه ایالت بایرن انتقال دهیم. چادر اعتراض ما «ناشهروندان» در شهرهای مختلف این ایالت برپاست و قصد داریم پناهجویان را در نواحی کوچک بایرن هم سازماندهی کنیم تا اعتراضها همچنان ادامه پیدا کند.»
شبکه خبری بگونه 