کريستوفر بوکر ـ دتلگراف 17اوت 2013:
بار ديگر جهان غرب با بهت و حيرت و عاجزانه به تحول اسفباری که در سراسر خاورميانه رخ می دهد خيره شده است. در حالی که مصر در هرج و مرجی خونين غرق شده است، سرخوشی خام خيالانه ای که دو سال پيش از بهار عرب استقبال کرد، به نظر ، ميليونها کيلومتر فاصله گرفته است؛ يک فاجعه حتی بزرگتر از آن سوريه را در کام خود گرفته است؛ خشونت با يک انفجار عظيم عليه متحدان حزب الله بشار اسد، به لبنان باز می گردد؛ هزاران نفر در کشمکش های فرقه ای که ميراث غرب برای عراق است به قتل می رسند؛ و در عين حال گفتگوهای صلحی که توسط آمريکا بين اسراييل و فلسطينيان جوش خورد بيش از هر زمان ديگری متروکه به نظر می رسد.
ولی ناتوانی غرب در دريافتن واقعيتهای سياستهای خاورميانه در هيچ کجا واضح تر از رويکرد خود فريبنده آن در رابطه با قدرتمندترين و تهديدآميزترين رژيم منطقه، يعنی ديکتاتوری مذهبی حاکم بر ايران نيست. جدای از سرکوب بی رحمانه مردم خودش، رژيم تهران تقريباً در هر فتنه و فسادی که در منطقه وجود داشته باشد دستی دارد: به عنوان پشتيبان اصلی رژيم اسد در سوريه، و گروه های ترور مانند حزب الله؛ در حضور پنهانی خود در پشت رژيم فاسد مالکی در عراق؛ و حتی از قرار معلوم به عنوان يک متحد اخوان المسلمين در مصر.
ادامه مطلب را دراین سایت مشاهده کنید
http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=133966
شبکه خبری بگونه 