شادی مشروب و موسیقی و ماهواره به قیمت مرگ و خون «کولبران» کرد

سالهاست که بسیاری از شهرهای مرزی غرب ایران شاهد «توریسم خرید» هستند: افرادی که در تعطیلات از شهرهای دور مانند تهران به مناطق غربی ایران میروند تا کالاهایی را که در تهران هم پیدا میشود به قیمت بسیار ارزانتر تهیه کنند. اما این تفاوت قیمت شدید بین اجناس خون‌بهای مردانی است که برای کسب درآمد راه دیگری ندارند جز: «کولبری» و راندن ماشین‌های پر از اجناس قاچاق.
آخرین نمونه آن نیز چندی پیش بود که آقای کریمی در یک کمین نیروهای انتظامی کشته شد.
نیروهای مرزبانی که در کمین هستند یا اسب کولبرها را با تیر می‌زنند و یا خودشان را می‌کشند.
سالانه تعداد زیادی از این افراد به دست مرزبانان کشته می‌شوند و به گفته ناظران و کنشگران کرد تاکنون نیز پرونده قضایی برای بررسی شلیک به این افراد که مسلح هم نیستند و طبق قانون مجازات آنها با «مرگ» بسیار فاصله دارد به هیچ نتیجه ای نرسیده است.
آمار رسمی از این پدیده وجود ندارد اما این مسئله چنان معضل بزرگی شده که در آخرین گزارش احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران بخشی جداگانه به این موضوع اختصاص داده شده است.
بعضی از صاحبان بارها نیروی انتظامی را می‌خرند. به طور مثال برای چند ساعت کل یک مسیر را از نیروی انتظامی می‌خرند. اما همیشه هم اینطور نیست.
پس از مرگ و کشته شدن هم رژیم آخوندی هیچ مسوولیتی به عهده نمیگیرد و دیه‌ای به این افراد پرداخت نمیشود. چند باری هم که خانواده ها شکایت کردند هیچ اقدامی صورت نگرفت و به نتیجه ای نرسیدند.
Foto: ‎شادی مشروب و موسیقی و ماهواره به قیمت مرگ و خون «کولبران» کرد سالهاست که بسیاری از شهرهای مرزی غرب ایران شاهد «توریسم خرید» هستند: افرادی که در تعطیلات از شهرهای دور مانند تهران به مناطق غربی ایران میروند تا کالاهایی را که در تهران هم پیدا میشود به قیمت بسیار ارزانتر تهیه کنند. اما این تفاوت قیمت شدید بین اجناس خون‌بهای مردانی است که برای کسب درآمد راه دیگری ندارند جز: «کولبری» و راندن ماشین‌های پر از اجناس قاچاق. آخرین نمونه آن نیز چندی پیش بود که آقای کریمی در یک کمین نیروهای انتظامی کشته شد. نیروهای مرزبانی که در کمین هستند یا اسب کولبرها را با تیر می‌زنند و یا خودشان را می‌کشند. سالانه تعداد زیادی از این افراد به دست مرزبانان کشته می‌شوند و به گفته ناظران و کنشگران کرد تاکنون نیز پرونده قضایی برای بررسی شلیک به این افراد که مسلح هم نیستند و طبق قانون مجازات آنها با «مرگ» بسیار فاصله دارد به هیچ نتیجه ای نرسیده است. آمار رسمی از این پدیده وجود ندارد اما این مسئله چنان معضل بزرگی شده که در آخرین گزارش احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران بخشی جداگانه به این موضوع اختصاص داده شده است. بعضی از صاحبان بارها نیروی انتظامی را می‌خرند. به طور مثال برای چند ساعت کل یک مسیر را از نیروی انتظامی می‌خرند. اما همیشه هم اینطور نیست. پس از مرگ و کشته شدن هم رژیم آخوندی هیچ مسوولیتی به عهده نمیگیرد و دیه‌ای به این افراد پرداخت نمیشود. چند باری هم که خانواده ها شکایت کردند هیچ اقدامی صورت نگرفت و به نتیجه ای نرسیدند.‎