رژيم ضدبشری، درست در شرايطی که به چهرهٴ بزک کردهٴ حسن روحانی برای شکلکهای حقوق بشری بسيار نياز دارد، در هراس از خشم هموطنان به جان آمده بلوچ، تمام دجالگريهای حقوق بشری و ادعای «تغيير» و «اعتدال» را در کوتاه ترين زمان کنار گذاشت و در يک عمل وحشيانهٴ ضدبشری، 16 زندانی سياسی را که سالها در اسارت بودند اعدام کرد و از زبان دادستان دژخيمش در زاهدان، اعلام کرد «از پيش گفته بوديم».
در همان روز، در غرب کشور نيز حبيب الله گلپری پور، از پژاک و رضا اسماعيلی را در سلماس بدار انتقام آويخت و سپس به فاصله يی کوتاه، دو هموطن ديگر بلوچ را در زندانهای خرم آباد و همدان اعدام کرد.
به اين ترتيب رژيم، از خير شکلک حقوق بشر و در رفتن از محکوميتهای جهانی به خاطر نقض مستمر حقوق بشر گذشت و محکوميت جهانی ديگری را به جان خريد تا شايد خطر فوری تری را دور کند. خطر ريزش نيرو از ترس انفجار خشم مردم و خطر فروپاشی و سقوط نظام.
اعدام و سرکوب دو چوب زير بغل نظام ولايت فقيه هستند. تا با آنها بتواند جامعه را مرعوب کند.
از اعتصاب غذا و اعتراض جمعی زندانيان گوهر دشت، تا شتافتن خانواده های آنان به پشت درهای زندان در همگامی با اعتراض آنان. زندانيان سياسی سالن12 بند 4 گوهر دشت، در اعتراض به پخش امواج پارازيت در داخل زندان، دست به اعتصاب غذا زدند. رژيم آخوندی با پخش پارازيت که سرطانزاست، می خواهد زندان را به محل قتل تدريجی و زجرکش کردن زندانيان سياسی تبديل کند، اما آنها با خروش خود، امواج توطئه را بر سر رژيم خراب می کنند.
زندانيان سياسی در زندانهای مختلف کشور، که اغلب در شرايط تبعيد به سر می برند، با موج اعتراضاتشان، مهر باطل بر سياستهای سرکوبگرانه رژيم زدند و صدای اعتراضات خود را از دور دست ترين سياه چالهای رژيم به گوش جهان رساندند.
به سخره گرفتن دژخيم و ابزار اعدامش، جدی ترين پيامی است که از حرکت زندانيان سياسی و خانواده هايشان ساطع شده و به جامعه می رسد. اين پيام، برای ولی فقيه ارتجاع و حسن روحانی نيز، جز ناقوس مرگ ظالمان چيزی نيست. وقتی زندان و اعدام، شکنجه و تبعيد اثر نداشته باشد، بايد يقين کرد که توفان سرنگونی در راه است
شبکه خبری بگونه 