روز اول دسامبر سال ۱۹۹۵ رزا پارکس برخلاف قانون شهر مونتگمری ايالت آلابامای آمريکا، روی صندلی مخصوص سفيدپوستها که در جلوی اتوبوس بود نشست و عليه اين حکم ناعادلانه، مقاومت کرد. رزا پارکس به رغم اصرارهای يک مرد سفيدپوست و تذکرات پی درپی راننده، حاضر به ترک صندلی ويژه سفيدپوستها نشد. راننده، اتوبوس را متوقف کرد و جريان را به پليس گزارش کرد.
مقاومت رزا پارکس در اين کشاکش به مطبوعات کشيد و مانند بمبی، وجدانهای خفته را بيدار کرد.
در پی انتشار اين گزارش در روزنامه ها، سياهپوستان آمريکا به مدت يک سال، سوار شدن بر اتوبوسهای عمومی شهری را تحريم کردند.
رزا پارکس يک زن سياه پوست آمريکايی و از فعالين جنبش حقوق سياهان در آمريکا بود که بعداً توسط کنگرهٔ آمريکا به عنوان مادر اين جنبش شناخته شد.
رزا پارکس بعدها بنياد «رزا و ريموند پارکس» را در ديترويد در سال ۱۹۸۷ تأسيس کرد. وی بيشتر سالهای عمر خود را صرف آگاهی دادن به جوانانی می کرد که از سالهای سياه تبعيض نژادی آمريکا چيزی نمی دانستند.
رزا پارکس در۲۴ اکتبر ۲۰۰۵ در سن ۹۲ سالگی درگذشت و در ميان شور و احساسات مردم آمريکا بويژه سياهپوستان اين کشور به خاک سپرده شد.
قبل از موفقيت جنبش آزاديخواهی سياهان، در بيشتر ايالات جنوبی آمريکا، سياه پوستان از سفيدپوستان جدا بودند.
شبکه خبری بگونه 