شانزدهم آذر در ميهن ما روز دانشجو نام گرفته است. روزی که يادآور خروش اعتراض و مقاومت دانشجويان ايران در برابر ديکتاتوری شاه پس از کودتای ننگين ۲۸مرداد است.
تنها سه ماه پيش از آن، کودتای ننگين ۲۸مرداد، دولت ملی دکتر محمد مصدق پيشوای نهضت ملی ميهن مان را ساقط کرده بود. دانشجويان آزاديخواه و پيشتاز در دانشگاه تهران، با اعتراض شجاعانه خود، مخالفت و اعتراض مردم ايران را نسبت به رژيم شاه ابراز کردند. در جريان اين حرکت اعتراضی،سه تن از دانشجويان قهرمان، به نامهاي”قندچی“ ، ”بزرگ نيا“و ”شريعت رضوی“ در روز شانزده آذر سال ۳۲به ضرب گلوله مزدوران شاه به شهادت رسيدند و با خون خود، پرچم مقاومت و آزاديخواهی را در دانشگاههای ايران به اهتزاز درآوردند. از آن پس، ۱۶آذر به عنوان روز دانشجو، به روز مقاومت، اعتراض و اعتصاب عليه ديکتاتوری تبديل گرديد.
روز دانشجو، روز آزادگی و نماد آزاديخواهی دانشجويان است. روزی که همواره يادآور خيزش و قيام دانشجويی شد و در دل دانشجويان و، مردم و تاريخ ايران نقش بست.
شانزدهم آذر ۳۲ گرچه نقطه عطفی در جنبش دانشجويی بود، ولی آن سرفصل، خود، حاصل دهها سال مقاومت و خيزش دانشجويان است که شروعش به انقلاب مشروطه بازمی گردد، به اين ترتيب عمر خيـزشهای دانشجويی به يکصدسال می رسد.
پس ازانقلاب ۵۷آخوندها از هنگام تکيه زدن بر اريکه قدرت، دانشگاه را خاری در چشم خود می ديدند که بايد از آن خلاصی می يافتند. هم از اين رو بود که، پس از تحکيم پايه های حکومت استبدادی و قدرت سرکوبگری، زمينه را برای «پاکسازی» دانشگاه فراهم کردند و در ارديبهشت سال ۵۹ با يورش وحشيانه همين چماق به دستان خط امامی، با کشتار دهها تن از دانشجويان هوادار نيروهای انقلابی، دانشگاهها را بستند.
اعدام و شکنجه هزاران تن از دانشجويان و استادان دانشگاهها، و اختصاص رسمی نزديک به نيمی از سهميه دانشگاه به مزدوران بسيجی راه به جايی نبرد و تلاش رژيم برای به ثمر رساندن شعار مسخره «وحدت روحانی و دانشجو» و «حوزه و دانشگاه» به شکست انجاميد.
پس از آن نيز ترفندهای ولی فقيه يکشبه رژيم، خامنه ای، برای به اصطلاح اسلامی کردن دانشگاهها با شکست روبه رو شد، فرياد و خروش دانشجويان، ترفند اصلاحات خاتمی شياد را نقش بر آب کرد و فرياد مرگ بر ديکتاتور دانشجويان قهرمان پلی تکنيک و ساير دانشگاهها، پاسدار هزارتير را که در مقابلش تصاوير منحوس واژگونه اش را به آتش کشيدند، مجبور به فرار از اين ساحت و سنگر مقدس آزادی کرد.
همان طور که همهٴ ما در سالهای اخير شاهد بوديم، به رغم افزايش اختناق ديکتاتوری آخوندی، انگيزه مبارزاتی دانشجويان افزايش يافت، به طوريکه به انفجار خشم در دانشگاهها منجر شد. بی مناسبت نيست که به مناسبت شانزده آذر که رمزی از همهٴ قيامهای دانشجوييست، از قيام هيجده تير سال۷۸ هم يادی گذرا و مختصر بکنيم.
«در هیجده تير ۷۸، دانشجويان در تهران به تظاهرات ضد حکومتی عليه اختناق حاکم پرداختند، تظاهراتی که به يک قيام بزرگ مردمی تبديل شد. آن روز، يعنی هيجده تير که خود، يک شانزده آذر ديگر بود، يکانهای سرکوبگر، ۱۳۰۰دانشجو را مورد ضرب وشتم قرار دادند. تعداد کشته ها در آن تهاجمات، حداقل ده نفر بود. رژيم جنايت پيشه آخوندی با حمله وحشيانه به تظاهرات دانشجويان، چند دانشجو را به فجيع ترين شکل به شهادت رساند و شمار زيادی را مجروح کرد و بسياری را هم به اسارت برد.
اما تظاهرات دانشجويی با سرکوب خونين متوقف نماند. در سرکوبی بعدی و هجوم سبعانه مزدوران به دانشجويان، دست کم شش تن از دانشجويان جان خود را از دست دادند. در آن درگيری بيش ازهزارتن از دانشجويان، مجروح و راهی بيمارستان شدند، تعداد دستگير شدگان نيز بالغ بر هزارنفر گرديد. طی روزهای بعد تظاهرات دانشجويان همچنان ادامه يافت.
به اين ترتيب آخوندها خاطره «جمعه خونين» کوی دانشگاه تهران را، در اذهان همه دانشجويان و مردم آگاه کشورمان باقی گذاشتند. خاطره روزی که خود، يک شانزده آذر ديگر بود و نسلهای آگاه ما آن را از ياد نخواهند برد.
اما قيام هیجده تير، که ابتدا قيامی دانشجويی بود و به سرعت به قيامی مردمی تبديل شد، از آن سال تا کنون، همه ساله با تظاهرات و قيامهای دانشجويی، بزرگ داشته شد، و در حقيقت بايد گفت از آن به بعد، تير نيز چون آذر به کابوس دژخيمان حاکم تبديل شده است.
به اين ترتيب شانزدهم آذر در طول پنج دهه گذشته همچون يک سمبل و يک نماد، بر تارک دانشگاه درخشيده و همچون يک سنت و يا يک شعار، گرامی داشته شده است. هر ساله و درهمان روز، روح طغيانی شانزده آذر، بر پيکره نسلهای نو دميده و به گرمايی زودآشنا بدل شده و می شود!
شانزدهم آذر تجلی شعله هايی است ماندگار، درس آموز و رهگشا!
شانزده آذر، لهيب خشم است.
شبکه خبری بگونه 