این زنان ساری صورتیرنگ میپوشند، چماقهایی به رنگ صورتی دست میگیرند و پاسگاههای پلیس و ساختمانهای دولتی را اشغال میکنند تا به فریادشان رسیدگی شود. زنان «باند صورتی» در هند با بیعدالتی علیه زنان مبارزه میکنند.
اعضای «باند گولابی» که در زبان هندی به معنای «باند صورتی» است، در ایالت اوتار پرداش، یکی از پرجمعیتترین و فقیرترین ایالاتهای هند با بالاترین آمار تبهکاری در سراسر کشور، با بیعدالتی علیه زنان مبارزه میکنند.
خشونت جنسی و جسمی، بیسوادی، ازدواج در سن پایین، زورگویی خانواده شوهر و نابرابری اجتماعی، نقطه مشترک سرنوشت بسیاری از زنانی است که در خانوادههای بیبضاعت هند متولد شدهاند.
سامپات پال دوی، فعال حقوق زنان، میگوید که در هند طالع کسی که طبقات پایین اجتماعی تعلق دارد نحس است، اما زن بودن هم دستکم به همین اندازه سخت است. او که خود سختیهای بسیاری را در زندگی تجربه کرده، سالها پیش گروهی تشکیل میدهد که برای گرفتن حقوق زنان مبارزه میکند.
این گروه که شمار اعضای آن اکنون، به گفته سامپات پال دوی، به ۱۴۰ هزار زن رسیده، به «باند صورتی» معروف است. اعضای این باند ساری صورتیرنگ میپوشند و چماقهایی به رنگ صورتی در دست میگیرند.
البته در هند صورتی رنگی زنانه نیست. سامپات پال دوی میگوید، این رنگ تنها رنگی بود که توسط هیچ کدام از گروههای سیاسی ضبط نشده بود.
سلاح این زنان که افسران بیکار پلیس، نمایندگان فاسد یا جنایتکاران بیرحم را به زانو درمیآورد، قدرت تبلیغاتی آنهاست.
جالب اینجاست که بسیاری از زنان «باند صورتی» بیسواد هستند. شمار قابل توجهی از اعضای گروه از پائینترین طبقات اجتماعی هستند که «نجس» خوانده میشوند.
اما این زنان ضعف بیسوادی خود را با همبستگی و سازماندهی میپوشانند و در شرایطی که خشونت علیه زنان در هند حتی در رسانههای بینالمللی نیز به عنوان معضلی جدی مطرح است، علیه مردسالاری مبارزه میکنند.
آنها به همان شیوهای مبارزه میکنند که در هند، کسانی حقوق پایمالشده از آن استفاده میکنند: آنها که حقوقشان تضییع شده و از دستگاه قضایی کشورشان انتظار اجرای عدالت ندارند، با برآشفتگی ناگهان دور هم جمع میشوند.
زنان صورتیپوش هند در مبارزه با بیعدالتی
شبکه خبری بگونه 