در زمان ساسانيان زبان يا لهجه رسمی ايران، پهلوی جنوبی يا پهلوی پارسی (منسوب به پارس) بود. اين لهجه در دربار و ادارات دولتی، به عنوان زبان رسمی عمومی، به کار می رفت و کتابهای مذهبی و تاريخی و ادبی و نامه های خصوصی به آن زبان يا لهجه نوشته می شد.
پس از سقوط ساسانيان زبان پهلوی، به تدريج، از رونق پيشين افتاد و زبان ويژه زرتشتيان ايران شد. آنها کتابهای دينی خود را به خط پهلوی می نوشتند و به آن زبان سخن می گفتند.
در دو قرن اول پس از سقوط ساسانيان، که عاملان خلفای اموی و عباسی بر ايران حکومت می کردند، روحانيان زرتشتی چندين کتاب به زبان پهلوی نوشتند که معروفترينشان، که تا کنون باقی مانده اند، عبارتند از:
ـ «دينکرت»، درباره آداب و رسوم و روايات و تاريخ و ادبيّات زرتشتی. نويسنده آن آذر فرن بغ بود که در زمان مامون عباسی می زيست و در دربار او با شخصی به نام اباليش مناظره کرد.
ادامه مطلب رادراین سایت دنبال کنید
http://www.mojahedin.org/news/136434
#ایران #زبان_فارسی #قیام #یگونه
شبکه خبری بگونه 