وقتی که پرندهامون
توی دست شب اسیرن
اینهمه طناب گشنه
ایستادن که جون بگیرن ،
وقتی مادرای بی تاب
از خداشونه بمیرن
تا که رقص غنچه هاشون
بالای طناب نبینن ،
وقتی طعم چای و قهوه
مزۀ مجلس ختمه
برای مرغای عاشق
فاتحه میگن نه خطبه ،
وقتی یک عده نشستن
رسم پرواز و شکستن
واسۀ یه لقمه ای نون
گرگ و روباه می پرستن ،
ما باید از هم بپرسیم
کجا ایستادیم ، چه کردیم
جنگیدیم یا اینکه از ترس
شبارو بهانه کردیم
یادمون باشه که اون روز
حرمت ما رو شکستن
که سکوت کردیم و اونها
نور و به گلوله بستن
امیر کارگر
شبکه خبری بگونه 