خانواده های زندانیان سیاسی

آقای ناصر اشجاری با انتشار این عکس می‌نویسد:

دیشب به مراسم تولد یکی از عزیزان رفته بودند، عده ای از خانم ها حضور داشتند که یا از خواهران داغدیده نسل گذشته بودند و یا از مادران داغدیده نسل حاضر
حضار شروع به خواندن سرود «سراومد زمستون» نمودند، نمی دانم چرا ناگهان برای اولین بار پس از ۳۵ سال ، احساس کردم که غم و اندوهی جانکاه در دل کلمات این سرود نهفته است.
پیش خود مجسم کردم که چه دلاور مردان و شیر زنانی و چه انسان های والایی در گذشته ها بودند که روزی این سرود را مثل ما خواندند و سپس چهره در نقاب خاک کشیدند و رفتند، اما آروزی سرآمدن زمستان، هنوزم باقیست.
با یادآوری آنان، لحظاتی چشمانم پر شد، گریه کردن هم حق هر انسان است، اما نه در مراسم تولد، پس سعی کردم جوکی خنده دار به خاطر بیاورم که توازنی در روح و روانم ایجاد شود، اما روانم در فضائی خالی از هویت ، معلق ماند.
پس از پایان سرود، رو به حضار عرض کردم: برخلاف تصور دوستان اصلاح طلب جوان، نقطه شروع تاریخ مبارزات این مملکت، خرداد ۸۸ نیست، بلکه خیلی عقب تر است، هر کسی با جان و دلش، حداقل نقطه ای بر این تاریخ گذاشت و رفت.
یاد همه مبارزان راه عدالت و آزادی، گرامی باد