امروز هم مثل هر هفته به دیدن ریحانه رفتیم . برایش قرص های ویتامین بردیم . او به دلیل تغذیه نامناسب ، بیش از ما به ویتامین و مواد غذایی کمکی نیاز دارد. کنسرو قوت غالب دخترم در سالهای گذشته بوده . در چند هفته گذشته دندان درد داشت که چهارشنبه گذشته با حضور دندانپزشک و واریز مبلغ مربوطه ، درد به پایان رسیده . عدم خواب کافی و عمیق ، دلهره و اضطراب شبانه روزی هم به درد دامن زده .اما ، خدایی که درد را میدهد ، درمان و صبر هم میدهد . محیط ملاقات بسیار آرام بود . بدون تنش . خدا راشکر. ریحانه هم با لبخند و چشمانی پر از دلتنگی ، پشت شیشه ها برایمان از قوت قلبی که پیدا کرده گفت . میگفت که بسیاری از همبندیانش از هیاهویی که برای نجاتش به راه افتاده گفته اند . بیشتر از هر چیز به مسئولیتی که احساس میکند اهمیت میدهد . ظاهرا ، او هم فهمیده که دیگر فقط دختر من نیست و میلیون ها مادر پیدا کرده که مانند من برایش میجنگند ، دعا میکنند ، اشک میریزند . گمانم ما مادران ریحانه ، جبهه ای مشترک داریم . فارغ از ایدئولوژی ، جهان بینی و یا حتی زبان مختلفمان . ما همه مان مادریم و همه مان آزادی ریحانه را طلب داریم .
مردان و زنان مهربانی که درهفته های گذشته از او حمایت کردند نیز ، قوت قلب ما مادران بودند . دست مریزاد. زنده باشید و چراغ عمرتان پر فروغ . دنیای مادران بدون چراغ فرزندان ، بی نور و سوت و کور است . قلبتان پر تپش و دستانتان پر قوت . خدای بزرگ برکت را به لحظه هایتان جاری کند .
شبکه خبری بگونه 