مقاله جان کری در روزنامه واشنگتن پست
«توافق هسته ای با ایران هنوز ممکن است اما زمان در حال از دست رفتن است»
۲۰ ژويیه مهلت رایزنی برای حصول توافقی جامع بر سر برنامه هسته ای ایران به سرعت نزدیک می شود. …
اکنون ایران باید انتخاب کند. درطول مذاکرات جامع، دنیا از ایران چیزی بیش از این نخواسته است که حرفهایش را با اعمال محسوس و قابل تایید همراه سازد. در طول چند ماه گذشته، ما اقداماتی که منطقی، قابل تایید و به آسانی قابل دستیابی هستند را به ایران پیشنهاد کرده ایم که دست نیافتن ایران به سلاح هسته ای را تضمین کرده و برنامه هسته ای اش را به مقاصد صلح آمیز محدود می کند. در مقابل، ایران از تسهیل مرحله ای تحریمهای هسته ای برخوردار می شود.
ایران چه چیزی را انتخاب خواهد کرد؟ علیرغم ماهها گفتگو، ما هنوز نمی دانیم. ما می دانیم که بین آنچه مذاکره کنندگان ایرانی می گویند مایلند انجام بدهند و آنچه که برای حصول یک توافق جامعه باید انجام بدهند، هنوز شکافهای قابل توجهی وجود دارد. ما همچنین می دانیم که خوشبینی عمومی آنها درباره نتیجه بالقوه این مذاکرات ، تاکنون، با مواضعی که پشت درهای بسته ابراز نموده اند مطابقت نداشته است.
این شکافها دراثر مطالبات بیش از اندازه از سوی ما بوجود نیامده اند. برعکس، اتحادیه اروپا و مذاکره کنندگان گروه ۱+۵ بدقت به پرسشها و نگرانی های ایران گوش کرده اند و تاحدامکان و مطابق با اهداف اساسی مان برای این مذاکرات انعطاف پذیری نشان داده اند. ما در ارتباطی تنگاتنگ با ایران کار کرده ایم تا مسیری برای برنامه ای طراحی کنیم که تمام ملزومات اهداف غیرنظامی و صلح آمیز را برآورده می سازد.
هرچند که، بین نیت اعلام شده ایران نسبت به برنامه هسته ای و محتوی واقعی آن برنامه تا به امروز، اختلافی وجود دارد. فاصله بین آنچه ایران می گوید و آنچه انجام داده است، مهرتاییدی است بر این موضوع که چرا این مذاکرات لازم هستند و چرا جامعه بین المللی از ابتدا برای اعمال تحریم ها علیه ایران متحده شده است.
ادعای ایران براینکه دنیا باید بسادگی به حرفش اعتماد کند این واقعیت را نادیده می گیرد که آژانس بین المللی انرژی اتمی از سال ۲۰۰۲ دهها مورد از نقض تعهدات بین المللی منع گسترش تسلیحات هسته ای توسط ایران را که از ابتدای سالهای ۱۹۸۰ آغاز شده اند، گزارش داده است. شورای امنیت سازمان ملل با تصویب چهار قطعنامه تحت Chapter VII به این موضوع واکنش نشان داده است و ایران را ملزم نموده است تا درجهت رسیدگی به این موارد نقض اقدام نماید. این مسایل نمی توانند از بین بروند: اگر قرار است راه حلی جامع حاصل شود، ایرانی ها باید به این مسایل رسیدگی کنند. این مسایل نه انتظارات تنها یک کشور بلکه خواسته های جامعه ای از ملتها هستند.
برای رهایی از تحریم ها، دنیا به سادگی از ایران می خواهد که نشان دهد فعالیتهای هسته ای اش همان هستند که ادعا می کند.
نه ماه پیش، ریاست جمهوری ایران، حسن روحانی در روزنامه واشنگتن پست نوشت: « سیاست بین المللی دیگر بازی حاصل جمع صفر نیست بلکه صحنه ای با جوانب متعدد است که همکاری و رقابت اغلب همزمان رخ می دهند. … از رهبران دنیا انتظار می رود برای تبدیل خطرات به فرصتها از خود رهبری نشان دهند.»
با این روحیه بود که پرزیدنت اوباما ایالات متحده را متعهد کرد تا به جستجوی امکان یک راه حل مذاکره ای برای مساله هسته ای ایران بپردازد. ما وارد این فرایند مذاکره شدیم زیرا اعتقاد داشتیم که امکانی واقعی برای موفقیت (مذاکرات) وجود داشت.
این امکان هنوز وجود دارد، اما زمان درحال از دست رفتن است.
اگر ایران بتواند این انتخابها را بکند، نتایج مثبتی برای مردم ایران و اقتصادشان وجود خواهد داشت. ایران قادرخواهد بود از دانش علمی چشمگیرش برای همکاری هسته ای غیرنظامی بین المللی استفاده کند. تجارت ها می توانند به ایران بازگردند و سرمایه گذاری های شدیدا موردنیاز، اشتغال ، کالاها و خدمات اضافی را با خود به ایران ببرند. ایران می تواند به نظام مالی بین المللی دسترسی بیشتری داشته باشد. نتیجه این کار برای ایران می تواند اقتصادی باشد که با سرعتی چشمگیر و پایدار شروع به رشد کند و سطح زندگی مردم ایران را ارتقاء بخشد. اگر ایران حاضر نباشد چنین کند، تحریم های بین المللی سخت تر شده و انزاوی ایران عمیق تر خواهد شد.
مذاکره کنندگان ما از هم اکنون تا ۲۰ ژوییه بطور مداوم در شهر وین مشغول کار خواهند بود. برای استفاده هرچه بهتر و بیشتر از زمان فشار وجود خواهد داشت اما هیچ مهلتی تمدید نخواهد شد مگر تمام طرفها توافق داشته باشند، و ایالات متحده و شرکای ما به هیچ تمدیدی صرفا برای طولانی تر کردن مذاکرات رضایت نخواهند داد. در زمان باقی مانده، ایران باید تمایلی واقعی را برای پاسخ دادن به نگرانی های مشروع جامعه بین الملل از خود نشان دهد.
در این دنیای آشفته، اغلب فرصت حصول توافقی مسالمت آمیز میسر نمی شود که نیازهای اصلی و علنی تمام طرفها را برطرف کند ، دنیا را امن تر سازد، تنش های منطقه ای را تسهیل کند و سعادت بزرگتری را ممکن سازد. ما چنین فرصتی را در اختیار داریم و دستیابی به یک موفقیت تاریخی ممکن است. مساله، اراده سیاسی و ثابت کردن نیت ها است، نه ظرفیت ها. مساله بر سر انتخاب است. بگذارید عاقلانه انتخاب کنیم.
http://persian.iran.usembassy.gov/sopedoniran.html
شبکه خبری بگونه 