دو راهی «باخت باخت» یا دو راهی سرنگونی

.
یک هفته مانده به ضرب الاجل 29 تیر برای توافق جامع اتمی میان رژیم آخوندی و 1+5، صداها و علائمی که از درون نظام ولایت فقیه شنیده و دیده می شود، عمق شقه و پاره پاره شدن آن را به نمایش می گذارد. تا حدی که بخشی از آنها شبیه هذیان گوییهای کسی است که دربستر مرگ افتاده است.
.
وزیر خارجه دولت روحانی وعده «تاریخ ساز» شدن رژیم را تا آخر هفته می دهد و با طعنه به ولی فقیه نظامش، در برابر دوربینها می گوید «اگر همهٴ» طرفها «به جای تعیین خطوط قرمز» به فکر راه حل باشند «به نتیجه می رسد».
.
به این ترتیب وزیر خارجه رژیم که هم اکنون در پشت میز مذاکره زانو زده است، خوش بینی می پراکند و برای کوتاه آمدن کامل و امضای قرار داد زهرآگین عقب نشینی علامت می دهد.
.
رسانه های باند رفسنجانی نیز در همین فضا می دمند. روزنامه حکومتی آرمان روزدوشنبه 23 تیر، زیر عکس دستهای ظریف که در دستهای جان کری قرار گرفته نوشته است: «شاه بیت مذاکرات رقم خورد». آصفی سخنگوی وزارت خارجه دولتهای خاتمی و احمدی نژاد که اکنون استحاله شده و در سایهٴ باند رفسنجانی روزگار می گذراند در ادامه صحنه یی که روزنامه آرمان تصویر کرده، «مذاکره با آمریکا» را همه چیز توصیف می کند.
.
اما وقتی به مهره ها و رسانه های باند مقابل می رسیم صحنه به کلی متفاوت است. روزنامه حکومتی سیاست روز یکی از بلندگوهای دلواپسان آه و ناله سر می دهد که «بازی ما در صفحه شطرنج هسته یی با ۱+۵، یک نبرد سنگین و البته نابرابر است» و این «می طلبد و ایجاب می کند که در این نبرد، هوشیاری، ذکاوت و مشورت با دیگر خبرگان را داشته باشیم». این روزنامه باند خامنه ای با هشدار نسبت به خطیر بودن شرایطی که «هر روز حساس تر می شود»، تأکید می کند که «این یک بازی معمولی نیست».
.
یک گام آنطرف تر وقتی به بلندی گوی اصلی دلواپسان یعنی کیهان خامنه ای می رسیم، زمزمه های درد آلود پاسدار شریعتمداری به صورت هذیانهای یک بیمار در بستر است. یا شبیه رجز خوانیهای یک دون کیشوت در دنیای توهمات و آرزوهای برباد رفته است. او در یادداشت روز 23 تیر کیهانش با یک وارونه گویی بسیار مضحک، دوراهی سرنگونی را که ولی فقیهش در پشت آن مانده است و دارد دست و پا می زند، «دوراهی باخت – باخت» برای 1+5 به ویژه آمریکا می نامد و می نویسد به دنبال ترسیم رسمی مرز سرخ 190 هزار سو برای غنی سازی توسط خامنه ای، «اکنون آمریکا و متحدانش بر سر یک دوراهی یا به تعبیر گویاتر در مقابل یک بن بست قرار گرفته اند» و حریف مجبور است «از میان دوراهی که پیش روی دارد، یکی را برگزیند؛ یا به خواسته اعلام شده از سوی حضرت آقا تن بدهد و یا این که با ادامه اصرار بر باج خواهی و زیاده طلبیهای غیرقانونی خود، آرزوی دستیابی به یک توافق با مختصات مورد نظر خویش را فراموش کند» و «راه سومی وجود ندارد».
.
به این ترتیب دن کیشوت بازگشته از قرون وسطی، همان صفحه شطرنجی را که روزنامه همپالکیش سیاست روز، صحنهٴ مات شدن نظام توصیف کرده بود، صحنهٴ کیش ومات و شدن «استکبار» توصیف می کند و با این همه [در حالتی] مضطرب و نگران یادداشتش را به پایان می برد.
.
علت این همه تفرق در بیان یک وضعیت واحد در نظام ولایت فقیه چیست؟ در یک کلام این است که درست عکس آنچه پاسدار شریعتمداری ترسیم کرده، این خامنه ای است که هم چنان بر سر دوراهی، گیر کرده است، آن هم نه فقط دوراهی «باخت – باخت» که دوراهی سرنگونی در شرایطی که تا لحظه تصمیم گیری نهایی یک هفته بیشتر فرصت ندارد.