در سال هایی که رژیم سلطنتی با فضای پیش آمده آن سال ها به فکر بازگشایی نسبی فضای سیاسی کشور، میدان دادن به شاعران و هنرمندان منتقد، حال به گونه صوری و ظاهری آن برای کاستن از درجه حرارت تب سیاسی و اختناق حاکم می افتد، دو تن از نویسندگان «روزنامه کیهان» به کانون نویسندگان ایران پیشنهاد می کنند که خوب است با حمایت روزنامه «کیهان» شب های شعری در انستیتو «گوته» تشکیل شود. کانون نویسندگان ایران عزم می کند که خود ابتکار عمل را به دست گیرد، بدون مشارکت روزنامه ای. این قضیه در هیأت دبیران کانون مطرح و هیأت دبیران موظف به سازماندهی برگزاری این شب ها می شود. با انجمن فرهنگی ایران و آلمان و انستیتو گوته وارد مذاکره می شود، توافق صورت می گیرد و این جلسات به مدت ۱۰شب در انستیتو گوته برقرار می گردد. برنامه ای که سرانجام در مهرماه ۵۶ عملی و به اجرا درمی آید. این جلسات با شعرخوانی و سخنرانی شمار کثیری از روشنفکران، شاعران و هنرمندان ایران، از دوشنبه، هجده تا چهارشنبه، بیست و هفت مهرماه ۵۶ در محل انستیتو گوته (انجمن فرهنگی ایران و آلمان) برگزار می شود. شیوه کار چنین بود که ابتدا یک یا دو تن از نویسندگان یا شعرا پیرامون موضوع فرهنگی سخن می گفتند، بحث های نظری راجع به آزادی و فرهنگ مطرح می شد و پس از آن شعرا به شعرخوانی می پرداختند.در چهارمین شب، زنده یاد غلامحسین ساعدی «پیرامون شبه هنرمند» سخن می گوید، ساعدی، شبه هنرمند را کسانی می نامد که با حاکمیت و سیستم موجود همکاری می کنند.
شبکه خبری بگونه 