براساس اعلام موسسه دستورالعمل های بین المللی آینده، گروه مستقلی در استرالیا که در زمینه تحلیل های استراتژیک فعالیت می کند، ایران در سال ۲۰۱۳ با بارشی کمتر از حد متوسط، با افت چشمگیر منابع آب روبرو شد و سطح آب در بخش وسیعی از سدها و آبراه های آن به کمتر از ظرفیت مطلوب رسید.
این منطقه که به طور عادی خشک و کم باران است، در طول فصول گرم سال با تشدید مشکلات کم آبی، منابع آب آن به طور مرتب به خطر می افتد به طوری که برآورد می شود ۷۰درصد بارش ها در این منطقه تبخیر شده و از دست می رود.
از ماه مه (اردیبهشت)تاکنون شماری از منابع اصلی آبی این کشور از جمله زاینده رود و دریاچه ارومیه خشک شده اند.
نیویورک تایمز در اوایل سال ۲۰۱۴ اعلام کرد، دریاچه ارومیه (یکی از بزرگترین دریاچه های ایران) فقط پنج درصد آبی که در سالهای اخیر داشته است، را دارد و بخش عمده بستر آن اکنون با گرمای سوزان خورشید خشک شده است.
این دریاچه وسیع روزی میزبان قایق های پر از گردشگری بود که به امید دیدن دسته های بزرگ فلامینگو که شهرت این دریاچه به واسطه آن بود، به این منطقه می آمدند.
براساس اعلام موسسه دستورالعمل های بین المللی آینده، تنها امید ایران این است که بی درنگ شروع به اجرای ذخیره سازی آب از فاضلاب های شهری کند و همزمان رصد دقیق منابع آب و بهبود کارایی سیستم آبیاری کشاورزی را نیز مدنظر قرار دهد، هرچند ممکن است برای این کار خیلی دیر شده باشد.
عامل مهم دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد، گازهای گلخانه ای است. براساس گزارشی که در سال ۲۰۱۳توسط آژانس ارزیابی محیط زیست هلند منتشر شد، ایران در سال ۲۰۱۲با سوزاندن سوخت های فسیلی و تولید سیمان در مجموع۴۱۰ میلیون تن دی اکسید کربن در اتمسفر زمین منتشر کرده است.
همچنین به گزارش کردپا ،نهادهای رژیم و شرکتهای نیمه خصوصی در پروژه سد داریان و چشمه بل، با قطع آب آشامیدنی بر ساکنین منطقه اورامانات فشار میآورند.
طی روزهای گذشته ماشینهای حفاری سد داریان اقدام به تخریب دهانه چشمه بل کردند که با اعتراض فعالین محیطزیست منطقه، موقتا تخریب چشمه را متوقف نمودند.
با آبگیری سد داریان، کانی بل حداقل در حجم ١١٠ متری آب پشت سد مدفون خواهد شد و منبع آب چندین هزار نفر کاملا قطع و فاجعه انسانی و زیست محیطی به دنبال خواهد داشت.
#ایران #بحران_آب #بگونه
شبکه خبری بگونه 