قسمتي از نامه خدا حافظي علي كريمي با فوتبال
من علی کریمی هر چه دارم بعد از خدا از فوتبال و محبت این مردم است که البته خود را شایسته این همه محبت و لطف نمیدانم چرا که در حقیقت قهرمانان واقعی این مرز و بوم آنانی هستند که به خاطر آسایش من و امثال من از آسایش و جان خود گذشتند تا آن آسایش و آرامش نصیب ما شود. از همین رو با درود و سپاس به شهدا و جانبازان راه وطن و آزادی این عزیزان را شایسته و لایق بالاترین ستایشها میدانم اما از اینکه نتوانستم با پیراهن تیم محبوبم پرسپولیس فوتبال را ترک کنم اصلا ناراحت نیستم زیرا این اتفاق عجیبی نیست.
البته هرگز تن به بازی خداحافظی که متأسفانه در فوتبال ما نوعی حرکت تشریفاتی،تبلیغاتی و بعضا ریاکارانه است
نخواهم داد. بسیاری از بزرگان فوتبال ما بیسر و صدا
خاموش شدند و گورستان فراموشی رهسپارشان گردیدند.
سرانجام باید از این خاک رفت. خوشا آنکه پاک آمد و پاک رفت. خاک پای تمام ایرانیها هستم.
علی کریمی به خاطر فعالیتهای اجتماعی خود در زمینه کمک به بچههای بیسرپرست و امور خیریه از محبوبیت زیادی برخوردار بود، به گونهای که از اندک بازیکنانی بود که طرفداران پرسپولیس و استقلال نه تنها بر سر تواناییهای ورزشی او توافق داشتند، بلکه همچنین روحیات اخلاقی و تعهدات انساندوستانه او را میستودند.
پس از انتخابات سال ۱۳۸۸ و کشته شدن برخی از معترضان، علی کریمی پیراهن شالکه خود را به اشکان سهرابی، دانشجویی که در ۳۰ خرداد ۸۸ در جریان یک تظاهرات آرام در تهران هدف گلوله قرار گرفته بود، اهدا کرد.
شبکه خبری بگونه 