رحمان كريمي: تک بیت های بیداری

روز میلاد گل سرخ است و می ترسم که باز

از جوانان وطن آید خبر از مسلخی

……………………………………………

باد ناموسم تاراجگر فصل چه بود

که به باغ آمد و در هر قدمش شیون شد

……………………………………………….

مدتی می گذرد خاطر عشاق ملول است هنوز

مگر از باغ شما ، نغمهٌ مرغان مرده ست ؟

…………………………………………………

گرچه از آوای او دیگر کسی پرواش نیست

با گلوی خسته می خواند هنوز این مرغ حق

…………………………………………………

سینهٌ پر درد ما از عشق ، همچون یک سپر

ایستاده در مصاف تیرباران های خصم ………………………………………………

این مسند عشق جای یکی جاه طلب نیست

از جان و جهان در گذران ، تکیه زنانند

………………………………………………

از ابر مپرسید چرا از دامن او اشک ، روان است

از خاک بپرسید که هنوز تشنه لبان است

……………………………………………….

مشکل رهرو نباشد سختی راه و رقیب

درد بی درمان همانا همرهان نارفیق ………………………………………………….

در آینه بینند همی باطن خود را

هنگام که از حقد کشند صورت خوبان

……………………………………………………..

دلخونم از آنکه ، جانبازان سر افراز میهنم

بعدِ شهادت هم ، زندانی سکوت جهاندارانند ……………………………………………………….

از پی نام برفتند و چه بدنام شدند

آن کسانی که به تلبیس و حیل « من » بودند

…………………………………………………………..

روز پیروزی همان روزیست که دشمن ، از سر عجز وعناد

بر بگیرد نام نیکت را به بدنامی و تهمت های زشت

…………………………………………………………. کنون که قصد قصیده مدایح ستم است

چه باک اگر که وزن شب شعر بشکستیم