تداوم سانسور و ممیزی کتاب در وزارت ارشاد آخوندی موجب شده برخی شاعران و نویسندگان و مترجمان
، آثار خود را در کشورهای دیگر یا در فضای مجازی منتشر کنند. گروهی نیز به صورت «زیرزمینی» اقدام به انتشار کتابهای خود میکنند.
برخی از اهالی قلم در ایران، در سرخوردگی از فضای موجود در عرصه نشر و نظارت حذفی و بازدارنده نهادهای فرهنگی و اطلاعاتی، نوشتههای خود را به صورت غیررسمی منتشر میکنند؛ غیررسمی به معنای انتشار درفضای مجازی، زیرزمینی یا انتشار آثار در کشورهای همسایه مانند افغانستان.
محمدرضا رستمبگلو نیز به خبرگزاری حکومتی «ایسنا» میگوید که شعرهایش را در فضای مجازی منتشر میکند زیرا سانسور بر اساس مسائل عقیدتی و ایدئولوژیک انجام میگیرد: «ظاهرا سطری حذف میشود اما در باطن تمام ارکان فرم به هم میریزد.»
رستمبگلو میگوید کتابش به خاطر شعرهایی رد شده که در کتاب دیگر به عنوان بهترین غزلها و عاشقانهها بدون سانسور چاپ شدند: «چون کسی که آن کتاب را ارائه کرد، موقعیت ارتباطی دیگری داشت و از حوزه هنری بود.»
محمد زارعی، نویسنده دیگری که کارهایش را از بدو امر در وبلاگش ارائه کرده، از تجربهای در سال ۸۷ میگوید که برای نخستین مرتبه برای انتشار کتاب اقدام کرد: «اثرم پنج سال در وزارت ارشاد ماند و با وجود اصلاحات صورت گرفته هیچگاه چاپ نشد.»
به گزارش دویچه وله فارسی محمد زارعی بخش تراژیک ماجرا را آنجا دانسته که مشهور شدن یک داستان در فضای مجازی، سابقه بدی برای نویسنده ایجاد میکند و این میتواند «دستاویزی باشد برای اینکه اذیتتان کنند. پس هر چه داستان بهتری بنویسی، ممکن است عقوبت سختتری درانتظارت باشد.»
عباس صالحی، معاون فرهنگی وزارت ارشاد رژیم آخوندی روز هشتم شهریور با ارائه گزارشی از عملکرد ۸ ماهه خود، اعلام کرد که فشارهایی از سوی نهادهای امنیتی و اطلاعاتی از اردیبهشت ۱۳۹۳ و پس از برگزاری نمایشگاه کتاب بر این وزارتخانه اعمال شده است.
وی گفت هر گاه مجوز کتابی برای نویسنده صادر شود اما او ممنوعالقلم باشد، اثرش پس از صدور مجوز در هیات نظارت بر ضوابط نشر بزرگسال یک بار دیگر مورد بررسی قرارمیگیرد.
#ایران #سانسور#بگونه
دور زدن سانسور به کمک فضای مجازی و انتشار زیرزمینی
شبکه خبری بگونه 