الشرف الاوسط: حزب الله پای داعش را به لبنان باز کرد

حزب الله با «اگر» هایش دخالتهای خود را در سوریه توجیه می کند و تمامی لبنان را با خود به جنگ سوریه می کشاند . این حزب می گویند: «اگر حزب الله از رژیم اسد حمایت نمی کرد، عتبات مقدس شیعیان سقوط می کرد». «اگر حزب الله به سوریه نمی رفت، تکفیری ها ضاحیه را می گرفتند» و «اگر حزب الله از مرزهای لبنان حراست نمی کرد، داعش سراسر این کشور از جنوب تا شمال را می گرفت.»
اکنون یک «اگر» دیگر که به نقل از اسقف مارونی لبنان بشارت الراعی گفته می شود. به گزارش رسانه ها، یک منبع نزدیک به حزب الله ادعا کرد که اسقف الراعی قبل از سفرش به ایتالیا، در یک محفل خصوصی گفته است: «اگر از مسیحیان لبنان در باره تحولات اخیر بپرسند، آنها همین پاسخ را می دهند که اگر حزب الله نبود، داعش اکنون شهر جونیه (نزدیک بیروت) را گرفته بود.»
اگر اسقف واقعا چنین چیزی گفته باشد، احتمالا این اخبار را نشنیده که داعش و جبهه النصره در حال پیشروی به غوطه دمشق هستند- جایی که جنگجویان حزب الله برای حفظ عتبات مقدسه شیعه به آنجا رفته اند- و آنها به مرز های لبنان و به ویژه منطقه عرسال نفوذ کرده اند، جایی که فقط 20 دقیقه با شهر جونیه فاصله دارد؛ و آیا حزب الله واقعا می تواند از او در مقابل پلیدیهای داعش حراست کند.
در مورد این «اگر» ها فقط با بررسی اوضاع میدانی می توان قضاوت کرد. حزب الله دیگر عتبات مقدس را در سوریه حفاظت نمی کند. در حال حاضر جنگجویان این سازمان برای دفاع از رژیم اسد و در بیابانهای سوریه، جایی که هیچ چیز مقدسی وجود ندارد، به خاک می افتند. آنها مجبورند به چنین جنگی بروند زیرا این ایران است که در باره جنگهای حزب الله تصمیم می گیرد.
آیا شیعیان اکنون که هزاران نفر از فرزندانشان به جنگ داخلی سوریه کشیده شده اند، احساس امنیت بیشتری می کنند؟ البته که نه. شیعیان در طی 30 سال گذشته هرگز به اندازه زمان حاضر نگران انفجارها، سوء قصد ها، و محدودیتهای امنیتی نبوده اند. همه اینها بخاطر دخالت حزب الله در جنگ داخلی سوریه است.
لازم است بپرسیم که آیا شهر جونیه و دیگر مناطق مسیحی نشین در لبنان اکنون بخاطر دلاوریهای حزب الله در سوریه امن تر هستند. اگر خبرها را دنبال کنید می بینید که ارتش لبنان چطور تحقیر شد، چگونه بیگناهان به گروگان گرفته شدند، و چگونه ترس همه را فراگرفته است. به مرحمت همین «اگر»ها اکنون جونیه، که زمانی منطقه ای امن بود، به نقطه ای در وسط نقشه تروریسم و خشونت تبدیل شده است.
این «اگر» ها فقط برای توجیه یک توهم است و هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند. در واقع اگر حزب الله در سوریه نجنگیده بود، لبنان بیطرف باقی می ماند و اکنون چنین نیست. وقتی در باره منافع ملی و امنیت مردم سخن می گوییم، باید با حقایق روبرو شویم و نه با فرضیه ها و آرزوها. حزب الله تا گردن در مرداب جنگ داخلی سوریه گیر کرده، زیرا ایرانیان دو سال پیش آنان را به سوریه فرستادند، آنها گمان می کردند که می تواند متحدشان، رژیم اسد را از سقوط نجات دهند. اکنون تهران متوجه آن چیزی شده که ما مدتها پیش گفته بودیم – رژیم سوریه با مرگ حافظ اسد مرد، و دوران بعدی فقط یک دوران گذراست. حافظ اسد یک سرباز، و سیاستمدار باهوش بود. بشار اسد، پسر او، وارث پدر بود بدون آنکه هوش و تجربه او را داشته باشد. دست او و متحدانش آلوده به جنایتهاست، از کشتن سیاستمداران لبنان، تا طرد نزدیکان پدر، و رفتارهای نابخردانه با کودکان درعا و انقلاب سوریه.
حزب الله هم به عنوان یک نیروی مقاومت کارش 14 سال پیش که اسراییل از لبنان خارج شد پایان یافت. از آن زمان به بعد حزب الله فقط یک گروه شبه نظامی وابسته به تهران و اسد است.
حزب الله موقتا به اسد کمک کرد. اما با این کار پای سازمانهای تروریستی را از سوریه به لبنان کشاند. رئیس جمهور سوریه می خواست تا جنگ را به کشورهای همسایه اش عراق، ترکیه و لبنان بکشاند. اما کشور کوچکی مانند لبنان چگونه می تواند به تنهایی با داعش و النصره بجنگد، در حالیکه 50 کشور جهان جمع شده اند تا با این گروهها بجنگند و امید دارند که بعد از 5 سال در این جنگ پیروز شوند.
با این همه چگونه ممکن است که اسقف الراعی فکر کند که حزب الله توانسته امنیت شهر جونیه را تامین کند، در حالیکه ویروس جنگ مذهبی را پراکنده کرده، و پای داعش و النصره را به لبنان باز کرده است.
الشرق الاوسط – عبدالرحمن الراشد