فوروم ایرانیان، 24 نوامبر 2014
سرانجام پس از یکسال مذاکرات فشرده و دهها ملاقات آشکار و پنهان بین جمهوری اسلامی با کشورهای موسوم به 1+5 بویژه با آمریکا، طرفین نتوانستند در موعد تعیین شده به سازش جامع هسته ای دست یابند و از اینرو توافق نامه موقت ژنو یک بار دیگر نمدید شد. بنابراین، بخش عمده تحریم های اقتصادی علیه ایران ادامه می یابند و جمهوری اسلامی هم برنامه هسته ای اش را در همین حد ثابت نگه میدارد.
طی یک سال گذشته، رژیم ایران به کمک متحدین بین المللی خود در غرب و با بکارگیری امکانات رسانه ای و لابی گسترده، کارزار بی سابقه ای براه انداخت تا افکار عمومی در غرب را تحت تأثیر قرار داده و دولت های غربی را به نرمش بیشتر در مذاکرات سوق دهد.
دولت اوباما نیز طی یک سال گذشته، بمنظور دستیابی به سازش هسته ای با رژیم، سیاستی دوستانه و مماشات گرایانه در مقابل رژیم اتخاذ کرد و نسبت به دخالت های منطقه ای رژیم بویژه قتل عام در سوریه و دخالت در عراق و همچنین نقض فاحش حقوق بشر در ایران سکوت کرد.
بنابراین، بن بست در مذاکرات و عدم دستیابی به سازش هسته ای، یک شکست بزرگ برای اوباما، برای محافل طرفدار مماشات در غرب، برای رژیم و بویژه دولت حسن روحانی است و آثار سیاسی این شکست بزودی ظاهر میشوند و روند تحولات را تحت تأثیر قرار خواهند داد.
اکنون بایستی به دو سوال اساسی پاسخ گفت. نخست اینکه شکست در دستیابی به توافق، چه تأثیری بر روند مذاکرات دارد و کنگره آمریکا و طرفداران فشار بیشتر به رژیم چه خواهند کرد.
سوال مهم دیگر این است که چرا رژیم ایران که با اقتصادی ورشکسته و بحران های سیاسی و اجتماعی رو به افزایش دست به گریبان است، حاضر به سازش هسته ای و لغو تدریجی تحریم ها نشد؟ استراتژی نظام چیست و روی کدام فاکتور یا برگ برنده حساب باز کرده است تا در شش ماه یا یکسال آینده روند تحولات را بنفع خود تغییر دهد؟ آیا محاسبات رژیم برای عبور از بحران واقعگرایانه اند یا برعکس، روند تحولات به ضرر جمهوری اسلامی است و رژیم در نهایت، چاره ای بجز عقب نشینی از موضعی ضعیف تر نخواهد داشت؟
رژیم و انتخاب بین دو گزینه
توافق ژنو نشان داد که رژیم زیر فشار تحریم ها، دیگر قادر به ادامه سیاست بدون دنده و ترمز هسته ای نمی باشد و مجبور به عقب نشینی شده است. این، یک نکته کلیدی است که باید امروز هم به آن توجه داشت. یعنی، رژیم از موضع ضعف مجبور به مذاکرات و تن دادن به توافق نامه ژنو شد و امروز نیز با تمدید آن نشان میدهد که قادر به ترک میز مذاکرات و ادامه بدون محدودیت برنامه هسته ای نیست. زیرا اگر رژیم میز مذاکرات را ترک کرده و برنامه هسته ای اش را مثل دوران قبل از توافق ژنو ادامه دهد، به معنای تقابل با جامعه بین المللی است و در نتیجه، تحریم ها بطور بی سابقه ای افزایش یافته و رژیم با ورشکستگی کامل اقتصادی و بحران های درحال انفجار اجتماعی رو برو خواهد شد.
اما از طرف دیگر، عدم دستیابی به توافق جامع هسته ای نشان میدهد که رژیم هنوز مایل و یا قادر به سازش نهائی و سرکشیدن جام زهر هسته ای نیست. رژیم مایل به سازش هسته ای نیست زیرا سلاح هسته ای جایگاه مهمی در استراتژی امنیتی نظام و بقای رژیم دارد و در ترازوی محاسبات رژیم، ارزش دستیابی به سلاح هسته ای بیشتر از هزینه تحریم ها و فشار های اقتصادی است و از طرف دیگر، رژیم قادر به سازش هسته ای نیست زیرا تن دادن به شرائط مورد نظر غرب، به معنای شکست کامل و عقب نشنی خامنه ای و سپاه در برابر فشار های خارجی است. این گزینه که خود رژیم آن را به جام زهر تشبیه کرده است، باعث تضعیف رژیم در داخل و در منطقه شده و باعث باز شدن شکاف های داخل حکومتی میشود و و در شرائط کنونی جامعه ایران و نارضایتی گسترده در کشور، برای رژیم خطرناک و مرگبار است.
وضعیت کنونی و و تمدید مذاکرات، ناشی از ناتوانی رژیم در انتخاب گزینه های بالا و بیانگر وضعیت آچمز رژیم است. یعنی، از یکطرف، قادر به ادامه سیاست های هسته ای گذشته و تقابل با جامعه بین المللی نیست و از طرف دیگر، حاضر و یا قادر به به چشم پوشی از سلاح هسته ای و سرکشیدن جام زهر هسته ای نمی باشد.
http://iraniansforum.com/index.php/washington-insight/663-2014-11-24-13-17-11.html
#بگونه
شبکه خبری بگونه 