‫#‏بگونه‬: هركس گذرش به شهر مريوان بيفتد اگر كرد باشد يا حداقل ترانه هاي فلكلوريك كردي را شنيده باشد, حتما ترانه ”آي شيله جواني” را آي چنده جوانه ئه و مه ريوانه شاره جوانه كه ي نيو كوردوستانه زمزمه خواهد كرد. چقدر زيباست مريوان شهر قشنگ كردستان!
اما افزون بر زيبايي هاي طبيعي و طبيعت مردمان خونگرم و مهمان نواز كرد اين شهر روح و جوهر مبارزه در رگهاي اين شهر است كه آن را استثنايي كرده است. به نوشته اي برگرفته از فيسبوك در باره مريوان توجه كنيد تا مريوان را بيشتر بشناسيم:
”پیشتر هم نوشته بودم که مریوان در کردستان به طور خاص و در ایران به طور کلی، شهری استثنایی است. شهر کوهستانی کوچک مرزی با دریاچه سحرانگیز زریوار نه برای طبیعتش که به خاطر مردمش شهری استثنایی و شایسته ستایش است.
شهری که یکی از پیشروترین و فعالترین جنبش زنان ایران را دارد. شهری با چند انجمن فرهنگی و ادبی بسیار فعال، یک نشریه فرهنگی و پژوهشی پربار که نزدیک به دو دهه است چراغش در مریوان همچنان فروزان است، پایگاه انجمن سبز چیا از فعالترین و موثرترین جنبش‌های زیست محیطی ایران، شهر جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی (مردمی‌ترین چهره تئاتر) و مرکز بخشی از جنبش معلمان ایران که برابری جنسیتی در محیط آموزش پرورش را هم جز شعارهای خود قرار داده است.
مردان و زنان پیشرو این شهر مدتی است ایده «سه‌شنبه‌های بدون خودرو» را عملی کرده‌اند و استقبال گسترده مردم مریوان از این ایده، نهادهای امنیتی را ترسانده است. مصیبت اما فقط استقبال مردم نیست! زنان مریوان هم دوچرخه سواری می‌کنند و نظام اسلامی حاکم در ایران این فاجعه را قطعا نمی‌تواند تاب نمی‌آورد.
پلیس و ماموران امنیتی مریوان سه‌شنبه هفته گذشته مانع حرکت دوچرخه سواران این شهر شدە و مشخصا زنان دوچرخه سوار را متوقف کرده، دوچرخه آنان را توقیف کرده‌اند و خواستار خروج آنان از این جمع شده‌اند. دوچرخه سواران معترض شده و حافظان نظم و قانون! برخی از آنان را بازداشت کرده‌اند و امام جمعه مریوان هم از اقدام پلیس حمایت کرده است.
اکنون فعالان حقوق زنان در این شهر، کمپینی را سامان دادەاند و با جمع آوری امضا نسبت بە پایمال کردن حقوق ابتدایی خود واکنش نشان دادەاند. آنان به روشنی نوشته‌اند که «فعالیت در فضای عمومی، بر طبق رویه‌های قانونی، جنسیت و تبعیض جنسیتی نمی‌شناسد و حق هر فردی است فارغ از جنسیت و جغرافیا در چارچوب‌های قانونی فعالیت روزمره داشته باشد.»
به زبانی دیگر؛ ما از پستوی خانه‌هایمان، پایگاه امن سرکوب و انکار و اِعمال تبعیض، بیرون آمده‌ایم و می‌خواهیم زندگی کنیم، پیشتر هم گفته بودیم و برای عملی کردن گفته‌هایمان گام برداشته بودیم و باز ادامه خواهیم داد.
مریوان زنده است و این بیش از همه زنان و فعالان حقوق زنان این شهر هستند که علمدار و نگهدار روشنی چراغ زندگی این شهر در روزهای تلخ مرگ‌زایی و غلبه تاریکی هستند. بیش باد!
پ.ن: آدرس کمپین برای حمایت از دوچرخه سواری زنان در مریوان. بگذار آنان بدانند که اگر چه شاید نمی‌توانید کاری برایشان بکنید اما در روزهای تحسین مرگ و انکار، آماده‌اید به زندگی سلام بگویید.”

***************