گلرخ ابراهیمی ایرایی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین در واکنش به صدور حکم سه سال حبس و سه سال تبعید در پرونده جدید علیه سهیل عربی، زندانی سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ، نامه‌ای سرگشاده نوشته است
متن کامل نامه :
سال‌هاست که در زندان است بی آنکه جرمی مرتکب شده باشد. اسیر کینه توزی سیستمی شده که برای عقیده مخالف عقیده خود نه تنها حق دفاع قائل نیست بلکه مخالفان را به بند می‌کشد و از هیچ‌گونه شکنجه روحی و جسمی نیز دریغ نمی‌کند.
سهیل عربی که ابتدا در پی برداشت‌های شخصی توام با کج فهمی به اتهام اهانت به مقدسان وارد زندان شد، پس از گذراندن سال‌ها حبس و اتمام دوران محکومیت و از هم پاشیدن کانون خانواده (که در پی اعمال فشارهای غیر اخلاقی و غیر انسانی؛ جهت در هم شکستن وی انجام گرفت)، برای چندمین بار در پی تشکیل پرونده‌ای جدید به حبس دوباره و تحمل حبس در تبعید محکوم شد. پس از ایجاد شرایطی سخت و محروم نمودن وی از ملاقات دخترش، حالا سعی دارند تا با تبعید او به ناکجا آباد و قرار دادن او در شرایطی مشابه ارژنگ داوودی و غلامرضا کلبی اذهان را به نبودنش عادت دهند و بگذارند به مرور در سیاه چال‌هایشان از بین برود.
وضعیت سلامت سهیل در پی بارها اعتصاب غذا و ضرب و شتم‌های مکرر در زندان نگران کننده است. جا دارد با گرامی داشت روز جهانی مبارزه علیه اعدام این نکته را نیز مدنظر قرار دهیم که حکم اولیه سهیل اعدام بوده و با وجود تحمل مدت‌ها فشار حکم اعدام، پس از شکستن حکم هم اکنون شاهد از بین بردن او با پرونده سازی‌هایی جدید و تمدید مدت حبس و آزار و شکنجه‌های مداوم برای او هستیم.
اینکه سیستم قضایی به این شیوه اقدام به حذف فعالین، معترضان و مخالفان می‌کند، اگر چه روال کار این روزها و این سال‌هاست اما باید این زنگ خطرها را جدی بگیریم و با ایجاد حساسیت نسبت به شرایط این چنینی و جلب نظر نهادهای مسئول بین‌المللی به این شیوه حذف فیزیکی فعالین سیاسی و سیاسی پایان دهیم. با رها نمودن افراد در چنین شرایطی در قبال آنان مسئول بوده و با سکوتمان به ادامه روند سیستم بیمار قضایی و تکرار جنایاتی از این قبیل دامن می‌زنیم.
گلرخ ابراهیمی ایرایی / بند زنان زندان اوین، مهر ۹۷″