زندانی سیاسی آتنا دائمی در چهارمین سال‌ حبس‌ با نوشتن نامه‌ای از درون زندان اوین از شجاعت‌های مادرش می‌گوید و می‌نویسد:
برای مادرم‌
۴ سال پیش در همین روز در صبح سرد ۲۹مهر ۹۳ عازم محل کارم بودم،رفته بودی برایمان نان داغ بخری
دیرم‌ شده بود و بی آنکه ببینمت با پدر از خانه خارج شدیم
هنوز به انتهای کوچه نرسیده بودیم که راهمان را بستند، دستور ایست دادند، بازداشتم کردند،مرا به ماشین دیگری منتقل کردند،با پدر به خانه برگشتند،۱۱نفر،نمیدانستم وقتی به خانه برگردی و با ماموران مواجه شوی چه می شود،بعد از یک ساعت مرا نیز به خانه آوردند ،از دیدنت شوکه شدم ،از فریادهایت بر سر ماموران شوکه شدم
میگفتی ببرید دختر مرا هم ببرید این همه جوان را بردید به کجا رسیدید؟
اصلا بکشید دختر مرا هم بکشید ستار بهشتی و جوانان دیگر را کشتید چه به دست آوردید؟ تهدیدت کردند که تو را هم بازداشت خواهند کرد،یادم هست که گفتی مرا هم ببرید مگر کم مادران را زندانی و عزادار کردید؟
گمان میکردم که بترسی اما نترسیدی
گمان میکردم مرا سرزنش کنی اما نکردی
مرا بوسیدی به زبان خودمان گفتی برو اولین بار است که شب در خانه نخواهی بود اما من در کنارت هستم تا دیگر هیچ فرزندی را از مادر جدا نکنند
باری از دوشم برداشتی ،انگار ۲بال پرواز به من هدیه دادی
رفتم و تو لحظه ای تنهایم نگذاشتی ،بیشتر از هر زمان دیگر با هم بودیم ، همراه، متحد
حکم ۱۴سال که صادر شد،صورتت در دادگاه انقلاب یادم هست که با خنده و تمسخر گفتی ۱۴ سال که چیزی نیست ما فکر میکردیم اعدام صادر کنند! می دانستم پشتت لرزید اما خم به ابرو نیاوردی
بعد از ۱۶ماه به خانه بازگشتم،حالت خوب بود اما میدانستی ماندنی نیستم
باز هم آمدند بعد از ۹ ماه، تهران نبودی،زنگ زدم،مامان آمدن مرا ببرند
گفتی صدایت را پخش کنم تا بشنوند، صدایت پخش میشد،فریاد میزدی که از جان بچه های ما چه میخواهید؟ چه کردند؟ چه خواسته اند؟ روزی خواهد رسید که باید پاسخگوی ما مادران باشید.
رفتم، اما برای دو دختر دیگرت هم پرونده تشکیل دادند،حکم دادند، اما تو خندیدی و گفتی بگوییم یک سوییت خانوادگی در زندان به ما بدهند همه خانواده را با هم زندانی کنند!
اعتصاب غذا کردم، نگرانی در چشمانت را فراموش نمیکنم اما حرف های پر از امیدت اراده ام را قوی تر می کرد
دخترانت تبرئه شدند و من ماندم باز پرونده و باز پرونده! به قرچک بردنم با کتک و فحاشی! فردای آن روز که پنجشنبه بود به خانه زنگ زدم، صدایم را شنیدی و خوشحال شدی و گفتی چه شده پنجشنبه تلفن خیراتی داده اند؟ خندیدم و گفتم”صدای مرا از زندان قرچک می شنوید” گفتی باید زنان آن زندان را هم میدیدی
بگذار ببینیم تا کجا میخواهند پیش بروند!
چند روز بعد هر چه تماس گرفتم جواب ندادی،گفتند برای پیگیری کارم به دادسرا رفته ای،هر چه میگذشت نگرانی ام بیشتر میشد،بعد از ۷ساعت جواب دادی و گفتی بازداشتت کرده بودند با هانیه تعریف کردی که کتکتان زده اند، شوکر برقی
وای که تمام تنم لرزید!
گفتی وقتی حاضر نبودی سوار ماشینشان شوی با شوکر به پاهایت میزند، گفتی اصلا درد نداشت مامان انگار گزنه زده بودن به پاهام‌.
از عصبانیت میلرزیدم ولی تو میخندیدی و میگفتی ما که کم نیاوردیم هر چی خواستیم گفتیم
تلفن هایم را قطع کردند
ملاقات نداشتم
عروسی دختر کوچکت بود،خواهرم هانیه
نگذاشتند به مرخصی و به عروسی بیایم،به ملاقاتم و به قرچک آمدید، هانیه بی قرار بود اما تو آرامش کردی،به او گفتی گریه نکن بخند باید شاد باشیم تا گمان نکنند میتوانند با این چیزها آتنا را از بین ببرند
یادم هست که به او گفتی به ترانه دختر فریبا کمال آبادی فکر کن که نگذاشتند مادرش به عروسی ش برود!
از من خواستی بین زنان هم بندم در بند مادران قرچک شیرینی عروسی پخش کنم و جشن و پایکوبی به پا کنم! و چه زیبا بود آن شب
به اوین بازگشتم،زانیار و لقمان و رامین را اعدام کردند،اعتصاب غذا کردی و با لباس سراسر مشکی به ملاقاتم آمدی،گریه میکردی، همان روز باز مرا مورد آزار قرار داده بودند اما دست در دست هم برای سه عزیز اعدام شده مان سرود خواندیم و بعد گفتند محروم از ملاقاتیم‌‌‌‌‌
مادرم میبینی چه حقیرند؟ چه کوته فکرند؟ زانیار مرادی ۹سال مادرش را ندید و اعدام شد. حال تصور میکنند ما به خاطر ملاقات سر خم میکنیم؟
ما درد و رنج مادران را میبینیم و ادامه میدهیم. در تصوری باطلند و گمان میکنند میتوانند با این اعمال کودکانه ما را تنبیه کنند یا صدایمان را قطع کنند یا ما را از کرده هایمان پشیمان کنند
اما نه تنها تنبیه نمیشویم بلکه مصمم تر ادامه خواهیم داد.
سه هفته است که یکدیگر را ندیده ایم اما تو به دیدن مادر رامین و خانواده زانیار و لقمان و شریف در آتش سوخته مان رفتی،به دیدن نرگس و مادر و پدر هما رفتی
تو مرا ندیدی اما درد رنج مادران دیگر را به آغوش گرفتی
مادرم سلام مرا به مادران عزادار ایران برسان و بگو تا زنده ام دادخواه خون فرزندانشان خواهم بود.
آتنادائمی ۲۹ مهر