پاسدار محمد علی جعفری که در سالگرد گروگانگیری دیپلمات‌های آمریکایی در سال۱۳۵۸ سخنرانی می‌کرد گفت: «با رعایت طبقه‌بندی بسیار بالا قرار بر این شد که تظاهراتی بر ضد آمریکا از سمت دانشگاه به سمت لانه جاسوسی … انجام بگیره که تعداد محدودی از دانشجویان و مسئولین این دانشگاه‌ها و سازمان‌دهی‌ایکه شده بود فقط آن‌ها می‌دانستند که قرار است به سفارت آمریکا حمله بشه، وقتی جمعیت رسید با برنامه‌ریزی قبلی که انجام‌گرفته بود به همان تعداد محدودی که فقط می‌دانستند با فضایی که ایجاد شد، فضاسازی که ایجاد شد، و شعاری که داده شد و جوی که در جمعیت ایجاد شد به‌صورت خودجوش به‌صورت طبیعی جلوه داده شد که این حرکت از دل جمعیت و همان لحظه چنین تصمیمی گرفته‌شده…»
وی افزود: «تنها اندکی از مسئولین و محدود از مسئولین انقلابی ما ازجمله در ر‌أس اونها مقام معظم رهبری (خامنه‌ای) بودند که با این حرکت انقلابی به‌شدت موافق بودند» و اگر گروگانگیری نبود «بدون تردید انقلاب ما عمر چهل‌ساله نمی‌کرد و در همان دهه اول انقلاب کار انقلاب تمام بود …»
پاسدار جعفری راه‌حل مشکلات کنونی رژیم را در اقدامات مشابه گروگانگیری توصیف کرد و گفت «شبیه چنین حرکت‌هایی، نه، البته اشغال، بدون تردید هدف من این نیست، اما در این سطح از اقدامات باید برای اثبات کارآمدی نظام، خدمات بیشتر به جامعه، حل مشکلات اقتصادی و در ابعاد مختلف دیگر فرهنگی و غیره انجام بگیرد که این از امیدهایی ست که به آن دل‌بسته شده است».
این ظهارات نشان میدهد که رژیم آخوندی، راه نجات خود را در گروگانگیری، بحران‌آفرینی، صدور تروریسم و جنگ‌افروزی یافته و در بالاترین سطوح حکومتی برای آن برنامه‌ریزی می‌کند.