از نوزدهم بهمن ماه تا کنون که بیست و نهم بهمن ماه است؛ ما شاهد سه تظاهرات در پاریس ؛ ورشو و مونیخ از سوی جنبش اپوزسیون ایران بودیم. در این سه تجمع که در سه کشور مختلف اما با فاصله زمانی ده روز اتفاق افتاده است؛ این پرسش را برای هر ناظر بی طرفی مطرح می کند که نیروی سیاسی جدی به عنوان آلترناتیو یا نیروی جانشین در برابر جمهوری اسلامی کدام است؟ نگاهی کوتاه به میدان مبارزه و زورآزمایی با جمهوری اسلامی بیندازیم تا چشممان به واقعیتی گریز ناپذیر باز بشود. نیروی جدی مخالف جمهوری اسلامی چند ویژگی باید داشته باشد: یکم- پیشینه و کارنامه عمل مبارزاتی و آمادگی برای قیمت دادن دوم- پایگاه اجتماعی و شناخته شدگی بین المللی

سوم- سازماندهی و تشکیلات چهارم- سیاست و استراتژی و شعار و برنامه مشخص و مدون برای براندازی و دوران انتقال و گذار پنجم- امکانات و توانایی تحقق اهداف ششم- حضور بموقع وهمیشگی در میدان عمل در این سه تظاهرات به فاصله زمانی ده روز می توان در جنبش اپوزسیون جمهوری اسلامی به رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران این ویژگیها را دید. نیرویی که در میدان عمل حضور نداشته باشد ؛ ادعای مبارزه کردنش مانند کسی می ماند که بدون شرکت در تمرین ورزش مدعی مشارکت و پیروز شدن در یک مسابقه قهرمانی باشد. مگر میشود بدون تلاش و کوشش جدی و عرق ریختن در یک مبارزه و رقابت ورزشی پیروز شد چه رسد به رقابت و مبارزه با یک حکومت دیکتاتوری و برانداختن آن و اداره یک کشور و سرو سامان دادن به آن و آماده کردن شرایط برای برگزاری انتخابات آزاد و استقرار یک حکومت منتخب مردم آن هم در ایران آخوند زده! متاسفانه گروههای سیاسی دیگر حضوری در این میدان که مکانی برای رساندن پیام مردم ایران است نداشتند. عده ای به طرفداری از رژیم گذشته به عنوان مزاحم در ورشو آمده بودند؛اما عرض خود بردند و زحمت دیگران داشتند! آنها با سرقت تصاویر تظاهرات مجاهدین وشورای ملی مقاومت ایران در پاریس و چسباندن آن به طرفداران رضا پهلوی نشان دادند که فرقشان با آخوندها در گذاشتن تاج به جای عمامه است!
ادمین کانال بگونه- دوشنبه ۲۹ بهمن ۹۷

 

http://t.me/begoona1
https://www.instagram.com/begoonah