نامه ای به وجدانهای بیدار

نازنین زاغری که سومین سال حبس خود را در زندان اوین سپری می کند، با انتشار نامه ای ضمن توصیف احوال خود به عنوان مادری زندانی، از عملکرد جمهوری اسلامی در مورد پرونده خود انتقاد کرد.
وی در توصیف شرایطش میگوید: » من مادر زندانی کودکی هستم که کشورش لذت داشتنش را از من دریغ کرده است […] شاید برای تو درآغوش نکشیدن دخترت غیر قابل تصور باشد اما من بیش از سه سال است که با آن در در کشمکش هستم و این‌ برایم بدترین عذاب است.» زاغری در واکنش به درخواست ۴۰۰ میلیون پوندی ظریف از انگلیس در ازای آزادی وی می نویسد: کشور من هفته گذشته مرا در ازای مبلغ هنگفتی که مطالبات سیاسی خودش است به حراج گذاشت […] کشور من سنگ مادران سوری و یمنی و فلسطینی را به سینه می زند اما بَرغم دوری مادری از فرزندش در خاک سرزمین خود چشم می پوشد.»

بخشی از نامه نازنین زاعری :چه تلخ است روزی که بفهمی در نهایت بی عدالتی در وطنت حبس شده ای و راهی برای آزادی پیش پایت نیست. من هیچ امید و انگیزه ای برای رهایی از این قفس پس از ترک گیسویم ندارم، و درد و رنج بی پایان مرا با هیچ معیاری نمی توان ‌سنجید. من یک ‌مادرم که با رفتن دختر کوچکم مانند تل خاکی فروخواهم ریخت و از من جز مشتی خاک چیزی برجای نخواهد ماند.
من و کودکم هنوز بازیچه دست سیاستمدارانی هستیم که در داخل و خارج از مرزهای وطنم ما را ابزاری برای رسیدن به اهداف سیاسی و سیاست های خود قرار داده و از هر آنچه در توان داشتند برای دست یافتن به مقاصد خود و بهره کشی از مادری بی گناه که به هیچ ‌چیز جز کودکش نمی اندیشد، فروگذار نکردند. آخرین تیر ترکششان هم به حراج گذاشتن مادری است که دوری از فرزندش را بیش از این تاب نمی آورد.
شاید اگر انسانیت و اخلاق و دینداری به معنای واقعی که یک کشور اسلامی ادعا می کند در دل سیاستمداران حلول می کرد، دنیای ما جای بهتری بود و رنج مادران سرزمینمان سبکتر. بی شک آن روز من در حسرت دیدن دخترم در اولین روز مدرسه اش نمی ماندم…
آن روز آزادی سرودی می‌ خواند طولانی تر و نرم تر از شانه کشیدن بر گیسوان گیسوی کوچکم.
نازنین زاغری، مادر گابریلا گیسو رتکلیف
زندان اوین، تهران
مهر ۱۳۹۸

 

http://t.me/begoonah1
http://instagram.com/begoonah