پاسدار علی شمخانی،دبیر شورای عالی امنیت رژیم در روز ۲۷آبان گفت: « یک شبکه وسیعی از کانال‌هایی که نه به‌اسم مجاهدین بلکه با خط و مشی مجاهدین عمل می‌کردند شناسایی شدند».
این سخن شمخانی، اذعان به‌ حقیقتی است که بارزترین ویژگی قیام آبان است. اما ابتدا بگذارید ببینیم واژهٔ «مشی» به‌ چه معنی است؟ «مشی» به‌معنی رفتن و طی طریق است اما در ادبیات سیاسی ایران و بالاخص ادبیات نیروهای انقلابی کلمه‌ای است آشنا و استفاده از آن قدمتی به‌درازای عمر جنبش انقلابی در تاریخ معاصر ایران دارد. در این ادبیات، «مشی»، «مسیر حرکت» یا «شیوه حرکت» برای رسیدن به‌ هدف یعنی سرنگونی دیکتاتوری و رسیدن به‌آزادی است و حتی «تاکتیک» و «استراتژی» نیز در چارچوب «مشی» تعریف می‌شوند. مثلاً در دوران مبارزه با دیکتاتوری سلطنتی نیروهای انقلابی می‌گفتند «مشی مبارزه مسلحانه» را برگزیده‌اند و در این چارچوب تاکتیک خود را مثلاً «جنگ چریک شهری» عنوان ‌ می‌کردند و می‌افزودند که استراتژی‌شان برای رسیدن به‌ هدف سرنگونی، تشکیل «ارتش خلق» است. بنابراین کلمه «مشی» حتی مقدم‌ بر تاکتیک و استراتژی، مسیر حرکت به‌ هدف را مشخص می‌کند.
پس از این مقدمه می‌توان یک بار دیگر حرف پاسدار شمخانی را از نظر گذراند: شبکه گسترده‌ای از جوانان که اگر ‌چه ارتباط تشکیلاتی با مجاهدین ندارند اما همان مسیر مجاهدین را برای تحقق هدف سرنگونی را برگزیده‌اند.
این همان حقیقتی است که از میان شعله‌های فروزان قیام آبان چنان عیان شده که حتی دشمن ضدبشری نیز یارای انکار آن را ندارد…آنجا که خامنه‌ای قیام آبان ماه را «گسترده،‌ عمیق و بسیار خطرناک» توصیف کرد. وزیر کشور رژیم گفت یک اعتراض اجتماعی به‌سرعت تبدیل به‌یک مسأله امنیتی شد،
آخوند ذوالنور، رئیس کمیسیون امنیت مجلس رژیم گفت که فقط در روز یکشنبه ۲۶آبان در تهران ۱۴۷درگیری و در سراسر کشور هم ۸۰۰نقطه درگیری با نیروهای قیام بوده است،
و پاسدار سلامی، سرکردهٔ کل سپاه پاسداران، با وحشت‌زدگی گفت: «دشمن (همان ارتش گرسنگان و بیکاران و سرکوب شدگان) ماهها منتظر بود… منتظر ساختن یک حادثه بود تا از آن استفاده کند… بنزین بهانه بود… دیدید وقتی به‌ صحنه آمد، همه جا را آتش می‌زد».

 
شنبه ۹ آذر۱۳۹۸
t.me/begoonah1
instagram.com/begoonah