شهریار آیینه تمام نمای یک شهر شورشی

شهریار، دیار باغها و تاکستانهای زیبا، نگین سرسبز غرب تهران! همانجا که کف خیابانهایش از خون جوانان و زنانش رنگین شد.
شهریار از اولین شهرهایی بودکه به قیام پیوست و شاهد درگیرهای خونین بین مردم و مزدوران مسلح خامنه‌ای بود.
دلاوران شهریار در همان ابتدا دوربینهای کنترلی دشمن را منهدم کردند و در همان دو روز اول، ۱۳۵فقره اماکن و مراکز و تجهیزات رژیم را درهم کوبیدند. از جمله نماد انگشتر خمینی ملعون، ۱۰مرکز بسیج و انتظامی با ۵۰خودروی آنها، ۴حوزه جهل و جنایت، ۵۰شعبه چپاول و غارت و ۲۰پمپ‌بنزین، مضافاً بر شهرداری رژیم و اتاق تاجران ولایت. شورشگران در برابر شلیک یکان ویژه که شاهدان می‌گویند لااقل ۳۰شهید و ۹۰مجروح باقی گذاشته، سینه سپر کردند. هم‌چنین بیش از ۲۰۰نفر دستگیر شدند. اما بقیه با دفاعی جانانه در بالاترین ترازِ جنگهای شهری، ولی با دست خالی، شماری از مزدوران دشمن را خلع‌سلاح کردند و برخی را در صحنه کیفر دادند. آنگاه درگیری بین مردم و قوای دشمن به تمام مناطق شهریار در خادم‌آباد و نصیرآباد و اسدآباد و شاهدشهر گسترش یافت. اکثریت مردم به‌رغم سرما و برف، به صحنه آمدند و از فرزندان شورشگر خود که بسیاری از آنها زیر ۲۰سال داشتند، حمایت کردند.
راستی که شهریار آئینه تمام نمای یک شهر شورشی و برای همیشه نماد حماسه و پایگاه ارتش آزادی شد.
شهریار شاهد وحشگیری بی‌حد و حصرِ نیروهای سرکوبگر خامنه‌ای بود. در یکی از خیابانهای شهر، مزدوران از فاصله دو متری جوانان را به رگبار بستند.
در خیابان دیگری، وحوش خامنه‌ای، گلناز صمصامی، مادر یک پسر۷ساله را از ناحیه سر مورد هدف قرار دادند. یکی از کاربران توئیتر با دیدن صحنه بخون غلتیدند گلناز، با استناد به یکی از پستهای اینستاگرامی او با قلمی شیوا نوشت:
«مامان گلناز دیگه نمیاد که پسر ۷ ساله شو ببینه یا بچه تو شکمشو به دنیا بیاره.گلناز صمصامی می‌گفت: «یه روز خوب هیچوقت خودش نمیاد، یعنی پا نداره که بیاد! ما باید بیاریمش».
گلناز رفت که روز خوبو بیاره ولی یک تک‌تیرانداز، سرشو هدف قرار داد و خون پاکشو رو سنگفرشهای شهریار جاری کرد.»
آری! گلناز و شهیدان دیگر شهریار رفتند تا برای ملتٍ ما روزهای خوب بیاورند! جوانان دلیری همچون:
– سید محمد حسین طاهایی
– بهروز اصغر پور
– رضا حسنوند
– علیرضا نوری
– محمد معین صالحی
– مهدی دائمی
– آزاده ضربی
– مهرداد معینی فر
– میلاد محققی
– نادر مومنی
– محمد عربی
و اینگونه بود که شهریار، شهرِ یاران شد! یادشان تا جاودان در خاطره ملت ایران زنده خواهد ماند و راهشان در رزم کانونهای شورشی پر رهرو خواهد بود!