یک ماه از قیام بزرگ و سراسری مردم ایران میگذرد،به موازات خیزش و خروش در شهرهای سراسر ایران؛سیل خروشان دیگری در شهر و چندین کشور جهان، از آمریکا و کانادا، تا اروپا و استرالیا جاری بود.
ایرانیانی که هرگز وطن اسیر خود را از یاد نبردهاند و نبضشان مستمراً با نبض ایران، با نبض زندانیان زیر شکنجه و اعدام و با نبض سربهدارها میزند و اینبار و در این روزها هم، نبض آنها با نبض خیابانهای شعلهور میهن، با نبض قیامآفرینان بیباک و بیم میزد و قلبشان داغدار جوانان و نوجوانان محروم بود که فریاد آزادی بر لب و سودای رهایی میهن در سر، توسط پاسداران جنایتکار در خیابانهای شیراز و شهریار و بهبهان و کرج بهرگبار بسته شدند و در نیزارهای ماهشهر با تیربار شقاوتی بیمانند بهخاک افتادند.
این ایرانیان آزاده صدای بیصدایان، صدای هموطنان محروم به حاشیه رانده شدهٔ وطنشان شدند و افکار عمومی جهان را از جنایت هولناک ولیفقیه خونریز خبردار کردند و دولتمردان غربی را واداشتند تا در ورای سودای نفت و سرمایه زبان به اعتراض و محکومیت قاتلان قسیالقلب مردم ایران بگشایند.
اگر از غلطکردم گویی ولیفقیه ارتجاع و متوسلشدن زبونانهٔ او به مانور «رأفت» زیر فشارهای داخلی و بینالمللی سخن میگوییم، نباید فراموش کرد که منشأ این فشارها چه کسانی بودند و به چه بهایی آن را محقق کردند.
یکشنبه ۲۴ آذر۱۳۹۸
http://t.me/begoonah1
http://instagram.com/begoonah
