سپاه پاسداران با گذشت چند روز از هدف قرار دادن هواپیمای مسافربری اوکراینی، لحظهای از پروپاگاندای رسانهای در بزرگنمایی توان موشکی خود دست برنداشته است.
فرمانده هوافضای سپاه جایی گفت که ۱۳ موشک شلیک کردیم ولی برای شلیک چند صد تا چند هزار موشک آماده بودیم.
این تاکید بر تعداد موشکهای آماده به شلیک، بیشباهت به خیالات هیتلر برای پیروزی در جنگ جهانی دوم نیست. هیتلر تصور میکرد که برای تحقق آرزوی خود در صدور ایدئولوژی حزب نازی به تولید سالانه حدود ۵۰ تا ۱۰۰ هزار موشک نیاز دارد.
دلیل این تعداد بالای موشک ، دقت پایین موشک V2 بود و نازیها تصور میکردند اینطور میتوانند این نقص را جبران کنند.
از آنجایی که سوخت این موشکها با الکل تامین میشد و هر استارت هم به حدود ۴۰ تن سیب زمینی نیاز داشت، تامین الکل از سیبزمینی مزارع آلمان به بهای گرسنگی بخش بزرگی از مردم آن کشور تمام میشد.
هرچند موشکهای V2 آلمان در نهایت هرگز به تعداد بیش از سه هزار نرسیدند و نازیها در نهایت جام زهر را نوشیدند،
اما نباید از یاد برد که رژیم نازی آلمان، واقعا برنامه توسعه موشکی پیشرفتهای داشت و این برتری تکنولوژیک نیز محصول طراحی و مهندسی خود آنها بود.
موشکهایی نظیر «اَگرگات ۴»، ۳، ۵، ۹ و ۱۰ و یا موشکهای ضدهوایی مثل «دختر راین» (Rheintochter) را ورنر فون براون Wernher von Braun از جایی کپی برداری و سرهم بندی نکرده بودند.طراحی بومی یا قاچاق و سرهم بندی؟
سلاحها و موشکها و هواپیماهای مورد ادعای سپاه پاسداران بسیارند. تانک ذوالفقار، کامیون سنگین ذوالجناح، موشک سومار، هواپیماها و جنگندههای خیالی با نامهای پرطمطراق قاهر ۳۱۳ و آذرخش و صاعقه و شفق اما غالبا چیزی جز طرح روی کاغذ یا ماکت آنها که در نمایشگاه توانمندیهای دفاعی نظام نمایش داده میشود وجود ندارد.
در دنیای واقعیت و خارج از پوسترها، بنرها و تیزرهای تبلیغاتی نه جنگنده رادارگریزی برای پرواز وجود دارد نه تانک با طراحی بومی. واقعیت پشت این پروپاگاندای رسانهای این است که ایران امروز حتی به واردات دسته بیل و کلنگ خراطی و سنگ قبر نیز وابسته است.
بر اساس آمار گمرک سالانه صدها تن بیلچه، کلنگ و شنکش از کشورهای مختلف جهان وارد ایران میشود و میلیونها دلار ارز از کشور خارج میکند.
آیا با در نظر گرفتن توان صنعتی و طراحی مهندسی ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی میتوان چنین ادعاهایی را باور کرد؟هواپیماهای جنگنده مورد ادعای حکومت ایران در واقعیت همان هواپیماهای Northrop F-5 و نظایر آن هستند که صرفا اورهال، تعمیر یا رنگ آمیزی شدهاند، موشکهایی چون شهاب ۱ و ۲ و سومار نیز از روی موشکهای اسکاد و یا خا-۵۵ (Kh-55) شوروی سابق سرهم بندی شدهاند و موشک نور نیز در واقع چیزی جز موشک چینی C-802 نیست که صرفا نام آن تغییر یافته است.
نه تنها طراحی و ساخت، بلکه مهندسی معکوس نیز در مسائل طراحی مهندسی فراتر از حد تصور پیچیده است. اگر تکنولوژیهای پیچیده قابلیت مهندسی معکوس داشتند اینک همه کشورهای جهان قادر بودند بعد از پنجاه سال، بویینگ ۷۴۷ خودشان را تولید کنند. بویینگ ۷۴۷ شاید مثال مناسبی نباشد. حتی در رده یک خودروی ساده مانند پراید (یا حتی خودروهایی که به عنوان خودروی ملی معرفی شدهاند) نیز به گواه گزارش گمرک حجم واردات قطعات آن از چین به قدری زیاد است که آنها را بیشتر باید خودروهای چینی نامید.
حتی در برخی رسانههای داخلی ایران صحبت از این نیز بوده که انتقال خط تولید پراید به چین مقرون به صرفه تر خواهد بود.
به سختی میتوان باور کرد صنعت ورشکستهای که حتی لنت ترمز و لوله هیدرولیک فرمان پراید یا کمک فنر و سرپلوس و لوله رادیاتور و فنر دیافراگمی کلاچ را از چین وارد میکند، قادر به طراحی و ساخت و تولید تجهیزات نظامی پیشرفته و دقیق باشد.
جمعه ۲۷دیماه۹۸
http://t.me/begoonah1
http://instagram.com/begoonah
شبکه خبری بگونه 