سهیل عربی ، زندانی سیاسی، در پیامی از دلایل و تأکید و استمرار در اعتصاب غذایش میگوید؛ نه آب مینوشم و نه خوراک میخورم و نه دیگر سُرم میزنم
متن کامل پیام سهیل عربی ، زندانی سیاسی:
روز سوم، اگزیستانسیالیست، به هستی آن هستنده دلالت میکند که امکان کشف حجاب از هستی خویش و نیز هستندگان غیر از خویش را دارد و هستی هستندگان اعم از خویش، یا هستندگان دیگر برای او از خفا یا پوشیدگی برون آید و حضور پیدا کند.
ما هستندگانی قادر به دیدن، شنیدن، سخن گفتن، شهود، ادراک و دارای احساسات هستیم، ما دردهای خود و همنوعانمان را میبینیم، میشنویم، مشاهده و درک میکنیم! و آنگاه که سخن میگوییم و به این امرِ ظلم، فساد، تبعیض، خفقان و بی عدالتی، انتقاد یا اعتراض میکنیم، مُجرمِ امنیتی شناخته میشویم.
فعالیت تبلیغی علیه نظام، یعنی متصلاً به حکومت و افرادی که مسئول نامیده شده اند، حق دارند ظلم و فساد کنند، اختلاس و رانت خواری کنند و آنگاه که یکی از ما مردُم به آنها اعتراض میکنیم، متهم به فعالیت علیه آنچه مقدس و معاف از نقد نامیده میشده، میشویم و مُجرم امنیتی محسوب میشویم.
انسان هستنده ایست که نیازهایی فراتر از خوردن، آشامیدن، خوابیدن و نظیر اینها را دارد؛ ما نیاز به آزادی بیان، آزادی اندیشیدن، آزادی داشتن یا نداشتن مذهب، آزادی تئیست، آتئیست یا آکنوسیت بودن و حتی آزادی پوشش و آرایش داریم که این آزادیها از ما گرفته شده و محروم از آزادی زیسته ایم؛ ما به عدالت و برابری نیاز داریم؛ ما تحت ظلم و تبعیض و بی عدالتی نمیتوانیم … ادامه دهیم؛ ما به امنیت، رفاه،شادی و امکان تحصیل در یک نظام آموزشیِ درست و پیشرفته نیاز داریم، که از تمام اینها محروم بودیم.
پاسخ انتقادهای ما را با طناب دار و زندان دادند، و به جای ساخت دانشگاه و کارخانه، فقط زندان ساختند.
لازم نیست به دههٰ ۶۰ و اعدام‌های فراوان بازگردیم تا جنایت‌های این حکومت را به یاد آوریم، نیازی نیست به قتلهای زنجیره ای، خاوران، کوی دانشگاه و کشته شدن معترضین ۸۸ رجوع کنیم، فقط کافیست همین آبان ۹۸ و … فراموش نکنیم، کشته شدن صدها انسان و همنوعمان در زمین و آسمان.
فقط کافیست امروزمان را با دقت مرور کنیم و بعد از خود بپرسیم، که آیا میتوانیم خود را بابت این سکوت و بی تفاوتی ببخشیم!؟
من نمیتوانم سکوت کنم، حتی با چشم خود ظلم به زندانیهای مظلوم و ستمدیده را میبینم.
اینجا، “ابوالفضل کریمی” ، “سیامک مقیمی” ، “سهیل علی پناه” و ده ها جوان که تمامی آنها دانشجو یا کارگر بوده اند و به دلیل اعتراض به ظلم و فساد و سومدیریت در زندان هستند را میبینم.
کمی آنسوترک “گلرخ ایرایی” و دیگر بانوانی که در شکنجه و وحشت محبوسند.
دورتر، گوهردشت، “مجید اسدی” ، “پیام شکیبا” ، “حسن صادقی” ، “آرش صادقی” و در هر زندان، ده ها انسان که به جُرم دفاع از حقوق مردُم خود، شکنجه های فراوان را تحمل کردند.
ما دردهای مشترک داشتیم و تلاش کردیم آنها را تحمل کنیم.
اینجا خانه همه ماست، اینجا زادگاه و سرزمین تمامی ماست و این درد مشترک هرگز جداجدا درمان نمیشود.
… بارها نوشته ام و گفته ام، اما گویی کسی صدایم را نمیشنود!
میپرسم، یعنی ظلم و فساد و بی عدالتی فقط سهیل، آرش، مجید، آتنا، گلرخ، زینب ها را آزار داده، فقط همین چند نفر را، یعنی دیگران هیچ مشکلی ندارند، یعنی ظلم و فساد را نمیبینند، پس چرا سکوت کردند!!!؟؟؟
برای من مرگ از تحمل این زندگی آسان تر است و شاید این مرگ باعث بیداری شود.
ما از این زندگی جز زجر، تحمل‌ِ حبس و مجازات ندیدیم!
حاصل سال‌ها تلاش و تحقیق، تحمل حبس بود و شکنجه، چون تنها بودیم.
نه آب مینوشم و نه خوراک میخورم ونه دیگر سِرُم تزریق میکنم، حق من نبود که ۸ سال در کنار دخترم نباشم، من فقط واقعیت ها را نوشتم، خشک شدم، خشک، خشک، خشک
سهیل عربی ، زندان فشافویه، فروردین ۱۳۹۹

 

….

سهیل عربی از روز شنبه ۱۶ فروردین در اعتراض به عملی نشدن وعده مسئولان در خصوص اعزام وی به بیمارستان، شرایط نامساعد زندان، تداوم حبس و محرومیت از اعزام به مرخصی دست به اعتصاب زده است. وی  علیرغم درد شدید ناشی از “ترومای بلانت” و ایجاد عفونت در بدن، از اعزام به بیمارستان و طی مراحل درمان محروم مانده است.

یک منبع مطلع از وضعیت آقای سهیل عربی گفت: “فشار خون سهیل ۸ روی ۶ و قند خونش نیز پایین است. سهیل چهار روز است که از خوردن آب و غذا امتناع میکند و حالا حتی لبها و چشمهایش هم خشک شده است. دستشویی هم نمیرود و این خود به کلیه او آسیب میرساند”.

این منبع مطلع ادامه داد: “دیروز بازجوی پرونده فردی با نام مستعار «قرائت» به دیدن آقای عربی رفت و مجددا او را به پرونده سازی به دلیل اعتصاب غذا و نوشتن نامه به غلامحسین اسماعیلی، سخنگوی قوه قضاییه تهدید کرد. در نهایت هم گفته بود اگر اعتصابش را بشکند به درخواستش رسیدگی خواهند کرد. اما سهیل عربی از این وعده ها بسیار شنیده و جواب رد داده بود. امروز نیز روانشناس زندان وضعیت سلامت روانی او را بررسی کرد و نوشت که خواسته‌هایش بر حق است. او هیچ چیزی برخلاف قانون نمیخواهد و تنها خواهان اجرا شدن قانون برای خود و سایر زندانیان سیاسی است”.

لازم به ذکر است که سهیل عربی از ۱۶ آبان ماه ۱۳۹۲ در بازداشت و زندان به سر میبرد و تمام این مدت از مرخصی نیز محروم بوده است. وی در تاریخ ۱ بهمن ماه ۱۳۹۸، از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شد.

 

 

زندانی سیاسی حمید کاشانی که اخیرا برای مرخصی آمده روز سه شنبه ۱۹ فروردین در تماس تلفنی با سهیل عربی بوده و گزارشی از وضعیت سهیل عربی را به اطلاع عموم می‌رساند.

 

 
سه شنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۹
http://t.me/begoonah1
http://instagram.com/begoonah