ایران تحت تأثیر یکی از بدترین شیوعهای ویروس کرونا در جهان است. اما صدای ایرانیانی که گرفتار این اپیدمی جهانی شدهاند به میزان زیادی در خارج از مرزهای این کشور شنیده نشده است.
اما واشنگتن پست به کمک پروندههایی از بیمارستانها توانست با کسانیکه از کوید-19 جان بدر بردهاند و با خانوادههای قربانیان صحبت کند. آنها از کادرهای درمانی شجاع، بیمارستانهای پر، و دولتی که خیلی دیر زنگهای خطر را به صدا در آورد گفتند.
یک دانشجوی جوان معماری که بستری شده بود گفت، “اطلاعرسانی خیلی دیر صورت گرفت. خیلیها دیگر آلوده شده بودند”
تمامی آنچه که طی هفتة گذشته اتفاق افتاد باید چهل روز یا دو ماه قبل صورت میگرفت. دیگر دیر شده است. شاید این بخاطر “سالگرد انقلاب ایران بوده، شاید بخاطر انتخابات بوده. هیچکس نمیداند چرا آنها اینقدر صبر کردند تا دست به این اقدامات بزنند.”
آیلین، یک دانشجوی بیست ساله معماری از تهران گفت که پدرش کرونا گرفت و در اوایل نوروز از بیمارستان مرخص شد. هنگامیکه آنها تصمیم گرفتند او را مرخص کنند، وی هنوز علائم بیماری را داشت. او دچار مشکل کلیوی است لذا نمیتواند در خانه ایزوله شود چرا که هر چند روز یکبار نیاز به دیالیز دارد.
او اصلاً نباید مرخص میشد اما آنها گفتند دیگر برایش جا ندارند. این خیلی برایش سخت بود.
مائده پنجاه ساله گفت من فکر نمیکنم که آمار درست داده میشود چرا که آنها نمیخواهند مردم بترسند. اما من فکر میکنم آدمها باید آمار واقعی را بدانند. هنگامیکه همسر من به بیمارستان لقمان رفت، ما خانوادههای زیادی را در آنجا دیدیم که داغدار بودند.
شنبه ۲۳ فروردین ۱۳۹۹
http://t.me/begoonah1
http://instagram.com/begoonah
شبکه خبری بگونه 