مدل «بومی» و «ایرانی» به‌کام مرگ فرستادن جمعی مردم

روز شنبه ۲۳فروردین که اولین روز لغو قرنطینهٔ نیم‌بند در استانها بود، روحانی در ستاد کرونا صحبت کرد و کوشید با به‌ نعل و به‌ میخ زدن، حرفهای قبلی‌اش را که موجب اعتراضات زیاد شده، تعدیل کند.
روحانی در این اظهارات، ضمن چند بار تأکید بر لزوم رعایت پروتکل‌های بهداشتی از جانب مردم، از جمله گفت: «پس از پشت سرگذاشتن محدودیتهای حداکثری(منظور قرنطینهٔ نیم‌بند است) برای مقابله با ویروس، رعایت پروتکلهای بهداشتی می‌بایست مورد توجه قرار گیرد».
روحانی در توجیه لغو قرنطینه و به‌کام کرونا فرستادن مردم مدعی ایجاد یک مدل جدید کنترلی به‌صورت پلکانی شد و گفت: «طرح مذکور با مطالعه سبک زندگی ایرانی و با مدلی بومی و در عین‌حال منطبق بر اصول مصوب بهداشت جهانی انجام می‌شود». این مدل چیزی جز قربانی کردن توده‌های مردم برای حفظ حاکمیت ننگین آخوندی نیست. ۴۰سال است که این رژیم در مراجع بین‌المللی می‌گوید ما به‌ حقوق‌بشر اما از مدل «اسلامی» و «ایرانی» آن احترام می‌گذاریم. هم‌چنان‌که منظور از حقوق‌بشر اسلامی همان قتل‌عام زندانیان سیاسی و به‌رگبار بستن تظاهرکنندگان بی‌سلاح و بی‌دفاع است. اینجا هم منظور از «مدل بومی» و «منطبق با سبک زندگی ایرانی» چیزی نیست جز همان دوگانهٔ «جان(مردم) و امنیت(نظام)» که رژیم بی‌شکاف دومی را انتخاب کرده؛ تا به‌قول خامنه‌ای «به‌ هر قیمتی که هست» و با هر میزان قربانی در قربانگاه کرونا، نظام اهریمنی حفظ شود.
آخوند روحانی در ادامهٔ اظهارات شیادانه‌اش، افزود: «به‌هیچ‌وجه نباید این‌طور تلقی شود که این ویروس و اپیدمی آن به‌طور مطلق از بین رفته است!… مردم نباید برای کارهای غیرضروری از منزل بیرون بیایند».
گویی که مردم یا بخشی از مردم بر این باورند که خطر ویروس کرونا «مطلقاً» از بین رفته است و روحانی با رندی می‌خواهد چنین وانمود کند که خطر اگر ‌چه نه مطلقاً، اما عمدتاً از بین رفته است. عبارت دیگر از این هم وقیحانه‌تر و هم‌چنین به‌غایت جنایتکارانه است، زیرا به‌رغم همهٔ توجیهات فریبکارانه مبنی بر بی‌خطر بودن لغو قرنطینهٔ نیم‌بند، او با این توصیه که «هر کس کار ضروری ندارد از خانه بیرون نیاید» این واقعیت شوم را بیان می‌کند که هر کس ندارد یا نمی‌تواند و مانند کارگران و کارمندان، روز‌ی‌اش به‌دست این رژیم ضدبشری است، باید بمیرد.