در تظاهرات ضدحکومتی پس از سال۹۶ بارها این شعار «وای به روزی که مسلح شویم»، از سوی مردم معترض شنیده شد! روشن است که وقتی این شعار در کنار «دشمن ما همین‌جاست، دروغ می‌گن آمریکاست» و هم‌چنین شعار «اصلاح طلب، اصول‌گرا، دیگه تمومه ماجرا» قرار می‌گیرد، چشم‌اندازی خوفناک برای خامنه‌ای و اصحاب ولایت ننگین‌اش ترسیم می‌گردد.

اما جیغ بنفش‌هایی که گاه و بی‌گاه «از نوعی دیگر» به هوا بلند می‌شود دیگر به‌خاطر صرف یک «شعار» نیست، بلکه گویای بلوغ و تبدیل شدن یک شعار به «عمل» است!

تازه‌ترین جیغ‌های ولایی که همه‌ٔ این جریانهای اخیر را کنار هم گذاشته و نتیجه‌گیری کرده است، در گزارش ۳۱فروردین ۱۴۰۰ خبرگزاری حکومتی موسوم به «دانشجو» به چشم می‌خورد. نالهٔ این خبرگزاری هم از آنجاست که همه را درگیر سگ‌دعوای باندی بر سر انتخابات و مذاکرات می‌بیند، ولی در عین‌حال نسبت به غلیان جامعهٔ جوشان و خشم و نفرت عموم مردم از حکومت غارتگر آخوندی هشدار می‌دهد! سپس به‌نقل از سرکردگان نظامی و انتظامی حکومتی اعتراف می‌کند که «موج ورود سلاحهای شورشی به کشور چند برابر و غیرقابل مهار شده است!»

این خبرگزاری نگرانی خود را از مقصر شناخته‌شدن به حق خامنه‌ای در ابتلا و مرگ مردم ایران در اثر کرونا را حاصل کار «دشمن اصلی نظام» که همانا مجاهدین باشد، آشکار ساخته و زوزه می‌کشد که چرا اصطلاح «کرونای ولایت» ورد زبان ملت شده است!

اوج این ابراز نگرانی هم آن‌جاست که اذعان می‌کند که روشنگریهای مجاهدین چنان در جامعهٔ خفقان زده‌ٔ آخوندی مؤثر افتاده که «بسیجی‌ها و نیروهای جوان نظام» را هم از نظام جدا کرده و حتی «جذب» می‌کند!

شورش، کانون شورشی و اکنون سلاح شورشی، هر پدیده‌یی از جنس شورش علیه نظام سرکوب و ستم و چپاول، به حق جای نگرانی برای لاشخوران حکومتی دارد. اگر چه که برای «نگرانی» دیر شده و عنقریب است که «سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون».

دوشنبه ۶اردبیهشت۱۴۰۰