معنی تحریم یکپارچه و سراسری انتخابات که این بار رژیم خودش ناگزیر از اذعان به‌آن شده، از نظر همهٔ عناصر رژیم کاملاً روشن و عبارت است از «شروع نابودی نظام»، قیام و آمدن توده‌های به‌جان آمده به‌ کف خیابان! اینجاست که تمام باندها و دستجات رژیم، حتی باندها و عناصر سلاخی شدهٔ مغلوب موسوم به اصلاح طلب هم در یک جبهه قرار می‌گیرند و در برابر جبهه متحد مردم، جبهه تحریم موضع می‌گیرند و نسبت به‌عواقب فاجعه‌بار تحریم برای تمامیت رژیم هشدار می‌دهند:
جواد ظریف وزیر خارجهٔ سیلی‌خورده نظام، ضمن کرنش در برابر ولی‌فقیه ارتجاع گفت: «قهر با صندوق رای، راه‌حل نیست».
آخوند صادق لاریجانی، که برادرش علی لاریجانی با دو بار توسری حذف شد، اعلام کرد: «اختلاف سلائق و گلایه‌ها نباید موجب فراموشی مصالح کلی نظام و نقشه دشمنان شود. برای حفظ نظام، در انتخابات شرکت می‌کنیم».

از همه خنده‌دارتر حال و روز آشفتهٔ سردمداران باند مغلوب است؛ آخوند ابطحی رئیس دفتر سابق آخوند محمد خاتمی رئیس‌جمهور اسبق ولایت فقیه، نوشت: «میرحسین موسوی تا مرز تحریم انتخابات پیش رفته ولی نگفته رای ندهید! محمد خاتمی تا مرز شرکت در انتخابات پیش رفته ولی رسماً دعوت به‌شرکت در انتخابات نکرده است!». خود ابطحی درباره این فلاکت و سردرگمی می‌نویسد: «این هم از شگفتی‌های انتخابات فعلی است که جز حیرت نمی‌افزاید».
به این ترتیب یک بار دیگر دو جبهه خلق و ضدخلق بر سر نمایش مفتضح انتخابات رژیم و تحریم یا مشارکت در آن با وضوح و روشنی تمام در پیش چشم ملت ایران نمایان گردیده است. این است آن دوقطبی حقیقی جامعهٔ ایران. دوقطبی‌ای که دشمن هم ناگزیر از اعتراف به‌آن است:

همتی که اکنون بیش‌از‌پیش به‌عنوان کاندیدای جماعت اصلاح‌طلب و باند مغلوب نمایان گردیده، در یک گفتگوی تلویزیونی خیلی روشن گفت: «رقیب من سایر نامزدها نیستند، رقیب من قهر مردم با صندوق است» (شبکه۵ تلویزیون رژیم-۲۴خرداد).

راست می‌گوید: همهٔ کاندیداها که تماماً از مهره‌های کهنه‌کار غارت و جنایت این رژیمند، در یک‌طرف هستند و هدفشان حفظ این رژیم است و مردم ایران هم در طرف دیگرند که آنها هم هدفشان را با شعار «رأی من سرنگونی!» با وضوح تمام اعلام کرده‌اند.

این مسأله آن چنان عیان است که حتی مجری تلویزیون رژیم هم اذعان کرد: «شکل‌گیری یک دوقطبی در انتخابات امسال که متفاوت از دوقطبیهای انتخاباتهای گذشته است و… آن دوقطبی مشارکت و عدم مشارکت در انتخابات است» (شبکه آرا-۲۴خرداد).

این دوقطبی در نمایش انتخاباتی۱۴۰۰ شکل نگرفته، بلکه تنها اکنون به‌چنان بلوغ و به‌چنان مداری ارتقا یافته که دیگر دشمن ضدمردمی به‌رغم همهٔ تبحرش در دجالگری و وارونه‌سازی قادر به‌انکار و کتمان آن نیست. سابقهٔ این دوقطبی به‌۳۰خرداد ۱۳۶۰ برمی‌گردد. از آن تاریخ است که مرزبندی خدشه‌ناپذیر میان مردم ایران و مقاومت آزادی‌ستانشان با حاکمیت پلید آخوندی و همهٔ باندها و دستجات آن، یک‌سره قهرآمیز و خونین بوده و نمایش‌های مفتضح انتخاباتی رژیم، نه تنها نتوانسته بر آن سایه بیندازد، بلکه هر یک به‌نوعی این مرزبندی خونین را برجسته‌تر و نمایان‌تر نموده است.

چهارشنبه ۲۶خرداد ۱۴۰۰