نیویورک پست ۲۴شهریور ضمن انعکاس سالگرد قیام سراسری مردم ایران نوشت باید از رژیم ایران در جلسه هفته آینده سازمان ملل برای قتل مهسا امینی (و دیگر ایجاد وحشت ها) حسابرسی کنید.
اولین سالگرد قتل مهسا امینی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ نمیشد در زمان بهتری اتفاق بیفتد: این همزمان با آغاز هفتاد و هشتمین جلسه مجمع عمومی ملل متحد است – زمان مناسب برای نگهداشتن پای ایران در آتش.
یک سال پیش، گشت ارشاد ایران مهسا ۲۲ ساله را تنها به این دلیل دستگیر کرد که چند رشته از موهایش از حجابش بیرون بود. سه روز بعد، او مرده بود.
مرگ او با وجود سطح بالای سرکوب دولتی در کشور، انقلابی به رهبری زنان را برانگیخت. یک سال کامل اعتراضات گسترده علیه قانون اجباری حجاب و رفتار نابرابر با زنان. یک سال اعدامهای بیرحمانه، محاکمات ساختگی و دستگیریها و بازداشتهای خودسرانه گسترده. و مهمتر از همه، یک سال مردم ایران شجاعانه مصمم به برکناری علی خامنهای رهبر ایران بودند.
زمان بندی ترسناک سالگرد قتل امینی در حالی که مجمع عمومی سازمان ملل برای بحث در مورد حقوقبشر و مسائل جهانی جمع میشود، به یک یادآوری مهم از آنچه که ما در جهان حقوقبشر هر روز میبینیم به ما میکند: سازمان ملل کار خود را انجام نمیدهد.
سپس دوباره، دشوار است که کار خود را انجام دهید – بحث، بحث و توصیه در مورد موضوعات مربوط به صلح و امنیت بینالمللی – زمانی که شما به همان افرادی که مرتکب وحشت میشوند، یک صندلی در سر میز میدهید.
مجمع عمومی ملل متحد در حال حاضر تا حد زیادی فضایی برای دیکتاتوریها و ناقضان حقوقبشر برای بحث و بیان نظرات خود در مورد بهترین راه برای محافظت از آنها است.
…
با دادن امکان جلب توجه به رژیم ایران در صحنه جهانی، مجمع عمومی ملل متحد به ناقضان حقوقبشر و به نوبه خود سوءاستفاده از آنها مشروعیت میبخشد – در حالی که میلیونها نفر را که زندگی خود را به خطر انداختهاند و خواستار حقوقبشر، دموکراسی و رفتار برابر با زنان و مردان هستند، نادیده میگیرد. به جای دادن صدا به مخالفان، معترضان و کسانی که در تبعید هستند، ستمگران آنها صحنه را اشغال میکنند.
در حالی که ایران و دیگر دیکتاتوریها در سازمان ملل متحد بهعنوان برابر با همتایان دموکراتیک خود در آنجا نشستهاند، زنان ایران نمیتوانند خانههای خود را بدون حجاب ترک کنند، زیرا میترسند زنده به خانه بازنگردند. مردان میدانند که خواندن یک آهنگ میتواند آنها را به زندان بیندازد. کودکان میدانند که اگر همه چیز تغییر نکند، آینده آنها بسیار روشنتر از والدینشان نخواهد بود.
چه زمانی مجمع عمومی ملل متحد به تعهد حقوقبشر که این نهاد ادعا میکند آن را ترویج میکند، پایبند خواهد بود؟ چه زمانی مجمع عمومی از کسانی که در دیکتاتوریهایی مانند ایران زندگی میکنند حمایت خواهد کرد و رهبران غیرمنتخب آنها را پاسخگو خواهد کرد؟ چند بار دیگر باید بپرسیم؟ چند نفر دیگر باید بمیرند؟
شبکه خبری بگونه 