علیرضا نوریزاده، چهره‌ای شناخته‌شده برای تمام نیروهای مبارز و آگاه، بار دیگر در نمایشی مضحک در مونیخ ظاهر شد؛ نمایشی که بوی تعفن «شاه‌پرستی» و بقایای پوسیده نظام سلطنت را با ارتجاع مذهبی در هم آمیخته بود.

نوریزاده که کارنامه‌اش از همکاری با ساواک گرفته تا ستایش خمینی و سپس حمله به سازمان مجاهدین خلق و نهایتاً آویزان شدن به بازماندگان پهلوی، پر از چرخش، و معامله‌گری است، امروز دیگر نه یک چهره خبری، بلکه نماد یک مزدور اجاره‌ای است؛ کسی که جیره‌خوار سرویس‌های اطلاعاتی خارجی شده و با دلارهای آن‌ها تلویزیون و تریبون می‌خرد تا پیام‌های پوسیده‌ و خط‌های طراحی‌شده را پخش کند.

در هر محفلی که پای نوریزاده باز می‌شود، باید شک کرد به نیت آن نشست؛ چرا که او نه نماینده جریان مستقل، که ویترین مأموریت‌های پوششی قدرت‌های اطلاعاتی است. حضور او در شوی مونیخ، خود سندی است بر آلوده بودن آن برنامه؛ شویی که می‌کوشد با بزک کردن چهره‌ شاه به بقای شیخ خدمت کند.
دوشنبه ۶ مرداد ۱۴۰۴