کمیته بریتانیایی برای آزادی ایران نسبت بهتلاشهای مداوم مقامات رژیم ایران برای نابودی شواهد جنایات خود که کارشناسان سازمان ملل آنها را به عنوان جنایات علیه بشریت با قصد نسلکشی شناسایی کردهاند، عمیقاً ابراز نگرانی میکند.
اظهارنظر اخیر معاون شهردار تهران آشکار ساخت که بخشی از گورستان بهشت زهرا، جایی که بسیاری از قربانیان اعدامهای فراقانونی رژیم در اوایل دهه۱۳۶۰ دفن شدهاند، اکنون با مجوز مقامات به پارکینگ تبدیل شده است.
ما بهشدیدترین وجه این تلاشهای رژیم برای محو شواهد جنایات گذشته را محکوم میکنیم. این اقدامات بار دیگر هشدارهای پیشین ما را مبنی بر اینکه رژیم در حال آمادهسازی برای یک قتلعام دیگر در زندانهای ایران است تأیید میکند؛ قتلعامی مشابه اعدامهای جمعی زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷.
نابودی شواهد جنایات علیه بشریت و نسلکشی، خود نقض آشکار قوانین بینالمللی است. در چنین شرایطی، اقدامات رژیم این جنایات را به شکل مستمر ادامهدار میسازد، چراکه بهطور فعال مانع جبران خسارت قربانیان و تحقق عدالت میشود. علاوه بر این، اعضای خانواده قربانیان و کسانی که در پی دادخواهی برای کشتار ۱۳۶۷ هستند، از جمله مریم اکبری منفرد، توسط دستگاه قضایی رژیم بازداشت و به زندان محکوم میشوند.
با توجه به این تحول نگرانکننده در بحبوحه بحران اعدامها و مصونیت گسترده در ایران، جامعه بینالمللی باید مسئولیت خود را برای جلوگیری از یک کشتار دیگر در زندانهای ایران بر عهده بگیرد. جامعه جهانی اکنون باید گامهای عملی برای پاسخگو کردن رژیم و سران آن به خاطر جنایات علیه بشریت بردارد؛ همانگونه که کارشناسان سازمان ملل توصیه کردهاند.
کمیته بریتانیایی برای آزادی ایران (BCFIF) از دولت انگلستان میخواهد که به همراه متحدان خود، قتل عام ۱۳۶۷، که در آن ۳۰ هزار زندانی سیاسی در ایران قتلعام شدند، به عنوان یک جنایت علیه بشریت و نسلکشی به رسمیت بشناسد.
چنین اقدامی با یافتههای کارشناسان سازمان ملل همخوان و از نظر حقوقی موجه است، چنانکه دادگاه سوئد در محکومیت حمید نوری ــ که به دلیل نقشش در قتلعام ۱۳۶۷ به حبس ابد محکوم شد ــ بر اساس صلاحیت جهانی این امر را تأیید کرد. این اقدام همچنین شواهد حیاتی را حفظ کرده و بهخانوادهها و بازماندگان در مسیر دادخواهی قدرت میبخشد.
اکنون ضروری است که سه کشور اروپایی، فرانسه، آلمان و انگلستان، به فرهنگ مصونیتی که رژیم از آن بهرهمند است پایان دهند. آنان باید تمامی روابط دیپلماتیک و اقتصادی با ایران را مشروط به توقف فوری اعدامها و آزادی تمامی زندانیان سیاسی کنند.
انجمن حقوق بشری «به قابیل دست نزنید»
فراخوان فوری به فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل؛ مای ساتو، گزارش ویژه سازمان ملل برای وضعیت حقوق بشر در ایران؛ و آنتونیو تایانی، وزیر خارجه ایتالیا.
اقدام فوری برای جلوگیری از محو شدن شواهد اعدامهای دهه ۱۹۸۰ در ایران از طریق تخریب قطعه ۴۱ بهشتزهرا
طرح تخریب قطعه۴۱ بهشتزهرا، نه تنها حملهای به تاریخ بلکه ادامه همان جنایت هولناک است.
ما بار دیگر خواستار انجام یک تحقیق بینالمللی مستقل در مورد اعدامهای دهه۱۹۸۰ و قتلعام ۱۹۸۸، بهعنوان گامی اساسی برای اثبات حقیقت هستیم.
انجمن «به قابیل دست نزنید» که ابتکار عمل برای توقف جهانی مجازات اعدام را در سازمان ملل مطرح و به موفقیت رساند، از شما درخواست میکند که از اجرای تصمیم اعلامشده از سوی مقامات تهران، مبنی بر تبدیل قطعه۴۱ گورستان بهشتزهرا به پارکینگ، جلوگیری کنید. قطعه۴۱ بهشتزهرا محل دفن هزاران تن از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران است که در سالهای نخستین پس از انقلاب اعدام شدند.
این تصمیم که بهعنوان بخشی از توسعه شهری معرفی شده است، با هدف محو کردن شواهد جنایات علیه بشریت که توسط رژیم در دهه۱۹۸۰ مرتکب شد، اتخاذ گردیده و همچنین با بیحرمتی نهایی به قبور، مانع از آن خواهد شد که خانوادهها بتوانند برای عزیزان خود عزاداری کنند.
در آن بخش از گورستان، رژیم قربانیان خود را بهطور مخفیانه و اغلب در گورهای دستهجمعی دفن میکرد. خونینترین مرحله در تابستان۱۳۶۷ رخ داد، زمانی که خمینی فتوایی صادر کرد که بر اساس آن همه زندانیان سیاسی که در برابر «کمیسیونهای مرگ» از انکار باورهایشان خودداری کرده بودند، اعدام شوند. در عرض چند ماه، برآورد میشود که حدود ۳۰ هزار زندانی سیاسی قتلعام شدند که اکثریت قریب به اتفاق آنها از اعضای سازمان مجاهدین خلق بودند. قربانیان در قبرهای بینام در گورستانهایی مانند خاوران و بهشتزهرا و همچنین در مکانهای مخفی دیگر در سراسر ایران دفن شدند.
گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، پروفسور جاوید رحمان، بارها تأکید کرده است که اعدامهای دستهجمعی دهه۱۹۸۰، به ویژه قتلعام سال۱۹۸۸، جنایتی علیه بشریت و نسلکشی محسوب میشوند.
در این راستا، انجمن «به قابیل دست نزنید» بار دیگر خواستار انجام یک تحقیق بینالمللی مستقل در مورد اعدامهای دهه۱۹۸۰ و قتلعام ۱۹۸۸ شده است، بهعنوان گامی اساسی برای اثبات حقیقت و حرکت به سوی مصالحه. از همین رو، با آگاهی از این که طرح تخریب آن بخش از گورستان بهشتزهرا نه تنها حملهای به تاریخ بلکه ادامه همان جنایت هولناک است، خواستار اقدام فوری هستیم تا پروژه حذف قطعه ۴۱ عملی نشود.
سرجو دلیا – دبیر انجمن «به قابیل دست نزنید»
شبکه خبری بگونه 