شرم و ننگ بر عافیت طلبی و تبلیغ بی هزینگی!

درود و سلام بر شورشگران کرماشان و ایلام و ملکشاهی شرم و ننگ بر عافیت طلبی و تبلیغ بی هزینگی!

هموطنان عزیز، مردم قهرمان کردستان،در قیام ژینا در سال ۱۴۰۱، مردم ایران یک‌صدا و یک‌دل به پا خاستند. هیچ‌کس نپرسید ژینا کُرد است یا فارس، ترک است یا عرب، بلوچ است یا ترکمن. خروش «از کردستان تا ایران» و شعار «جانم فدای ایران» در کنار «کردستان قلب تپنده ایران» در حافظه‌ی جمعی ما حک شد. لحظه‌ها، حماسه‌ها و شهدای آن قیام، فراموش‌نشدنی و خاموش‌نشدنی‌اند.

اما امروز، در واکنش به قیام کنونی، شاهد بروز افکار قومی، قبیله‌ای و واپس‌گرا هستیم؛ افکاری که یا تنها با مردم کرمانشاه، ایلام و ملکشاهی ابراز همدردی می‌کنند و از شهدای این مناطق می‌گویند، اما از شهدای شیراز، اصفهان، همدان و دیگر شهرهای ایران حتی نامی به میان نمی‌آورند؛

یا می‌کوشند مردم کردستان را از پیوستن به قیام بازدارند. دم از بی هزینگی و پرهیز از خشونت می زنند!!

کردستان جزئی از یک کل است و تافته‌ای جدا بافته نیست. کردستان ریشه، تاریخ و سرنوشتی مشترک با همه‌ی مردم ایران دارد و مبارزه یک اصل انسانی و اخلاقی است؛ نه کُرد می‌شناسد، نه فارس، نه عرب و نه بلوچ. همبستگی مبارزاتی از ارکان این مبارزه است و نادیده گرفتن آن، به انحراف، فرصت‌طلبی، بریدگی، خروج از جبهه‌ی خلق و در نهایت خیانت می‌انجامد و اکنون و امروز به خالی کردن سنگر مبارزه و پشت شورشگران را خالی کردن می انجامد و این به دشمن فرصت و مجال می دهد شهرهایی که برخاسته اند را بتواند سرکوب بکند.

مردم کردستان و بلوچستان و هموطنان عرب بیش از دیگر مناطق ایران چه در رژیم دیکتاتوری شاه و چه در دیکتاتوری شیخ مورد ظلم و ستم و سرکوب بوده و هستند، پس خشم و نفرتشان از این رژیم بیشتر و نیازشان به مبارزه و قیام یک نیاز و یک ضرورت است. هم اکنون شهرهای قهرمان ایلام، کرماشان، ملکشاهی، آبدانان، دره شهر، شاباد، هرسین، قصر شیرین، سنقر و… نهمین روز قیام را پشت سر می گذرانند حماسه ها و رشادت ها آفریده اند و مهمترین درس و تجربه شان اتحاد و همبستگی و تهاجم و تکثیر شجاعت و شورشگری است که پیشاهنگ شهرهای شورشی هستند.

تنها شهرهای کردنشین نیستند که قیام کرده اند. درد و رنج مردم ایران مشترک است و درمان آن نیز مشترک. که همانا سرنگونی رژیم ضد بشری آخوندها و پایان دادن به هرگونه دیکتاتوری است. جدا کردن مردم از یکدیگر و تبعیض قائل شدن میان آنان، تفکری ارتجاعی و واپس‌گراست.

چگونه می‌توان به کسی اعتماد کرد که برای شهدای ملکشاهی دلسوزی می‌کند اما برای دیگر شهدای ایران نه؟

یا برای زندانیان سیاسی کُرد کمپین راه می‌اندازد، اما برای دیگر زندانیان سیاسی سکوت می‌کند؟

به‌عنوان یک کُرد می‌گویم:

شرم و ننگ بر این تفکر و فرهنگ واپس‌گرا و ارتجاعی که تنها نگران خود، موقعیت خود و هزینه ندادن است؛ تفکری که کردستان را به بیراهه و قهقرا می‌برد و ناخواسته یا آگاهانه به رژیم برای خاموش کردن قیام مردم یاری می‌رساند.

این افکار و این تبلیعات بی هزینگی و بی تفاوتی از یک سو و تبعیض قائل شدن بین مردم را باید از صف جنبش و قیام زدود و بی درنگ و تاخیر به قیام سراسری پیوست. راه رسیدن مردم کردستان به حقوق حقه شان از قیام و سرنگونی رژیم می گذرد.

امروز باید گفت: دمی راپه رینه دمی راپه رین، هه تا که به په ستی و به سستی بژین.

هنگام برخاستن است. تا به کی به پستی و به سُُستی زیستن.