شعری از شفیعی کدکنی

ترجيح ميدهم درختي باشم

در زير تازيانه طوفان و آذرخش
با پويه ي شكفتن و گفتن
تا رام صخره اي
در ناز و نوازش باران
خاموش از براي شنفتن

«شفيعي كدكني»