جمعی دانشجويان دانشگاه علامه تهران طی بيانيه يی روز جهانی زن را گرامی داشتند.
در اين بيانيه آمده است: به دورانی گام نهاده ايم که نيمی از مسئوليت رهايی جامعه بر دوش زنان قرار گرفته زنان شايسته اين مسئوليت اند و بی شک آن را به بهترين صورت انجام خواهند داد. آری، قرن بيست و يکم را زنان با تلاش و کوشش و همت و اقتدار خويش خواهند ساخت و آينده ای روشن و آزاد، در پيش روی ماست. خواسته ما عبارت است از:
یک. برابری کامل زنان و مردان در زمينه های سياسی، اقتصادی و اجتماعی
دو. لغو هر گونه تبعيض عليه زنان و دختران
سه. آزادی انتخاب پوشش
چهار. آزادی ازدواج و طلاق
پنج . ممنوع شدن چند همسری
شش. حق آزادی تحصيل و رشته تحصيلی و شغل.
حالا سؤال اساسی اين است که زنان ايران با سابقه صد و پنجاه سال مبارزه برای آزادی و برابری، زنانی با فرهنگ غنی و پيشرو، زنانی که در صف مقدم برای رسيدن به آزادی ايستاده اند و زنان آگاهی که اکثريت دانشجويان دانشگاههای کشور ما را تشکيل می دهند، چرا آزاديها و حقوق ابتدايی شان لگدکوب شده است؟ چرا تمام زندگی شان با خشونت و تحقير درهم کوبيده می شود؟ چرا در خانواده يا در محل کار و تحصيل فرودست تلقی می شوند؟ چرا در اشتغال و فعاليت اقتصادی سهم شان اندک است؟ راستی چرا در قوانين و سياست ها، موجود درجه دوم محسوب می شوند؟ و چرا از مشارکت در اداره امور کشورشان ممنوع شده اند؟ اين همه ممنوعيت، اين همه محروميت و اين همه نابرابری چرا؟ حجاب اجباری، زندگی اجباری تاکی؟ و تا کجا؟ بله جامعه ايران مستحق و نيازمند آزادی و دموکراسی و برابری زن و مرد است و زنان ايران شايستگی مشارکت برابر با مردان در رهبری سياسی جامعه را دارند. اين همه صرفاً با هماهنگی تمامی زنان در اقشار مختلف اجتماعی دست يافتنی خواهدبود. به اميد رسيدن به چنين روزی که البته با تلاش و مقاومت ما دختران و زنان ايرانی محقق خواهد شد.
جمعی از دانشجويان دانشگاه علامه ـ تهران
۸اسفند۱۳۹۲
شبکه خبری بگونه 