
جیم هیگینز – نماینده سابق پارلمان اروپا و وزیر پیشین دولت
جیم هیگینز – نماینده سابق پارلمان اروپا و وزیر پیشین دولت برای ایرلند، در یادداشتی در «بروکسل ریویورتر» نوشت: جامعه بینالمللی با «چالش پیچیدهتر ایران» روبهرو است که ابعاد آن برای آمریکا، اروپا و کشورهای خاورمیانه متفاوت اما دارای یک منشأ واحد است.
او در این تحلیل تأکید کرد: «برای ایالات متحده، این موضوع امنیت و ثبات استراتژیک است. برای اروپا، آزمونی برای امنیت انرژی، تروریسم و تعهدات حقوقبشری است. برای خاورمیانه، مسألهای وجودی در زمینه دخالت منطقهیی و بیثباتسازی است».
هیگینز در ادامه نوشت: «در تمام این دیدگاهها یک واقعیت اجتنابناپذیر وجود دارد: ریشه بحران در داخل ایران نهفته است و راهحل نیز باید از داخل ایران شکل بگیرد».
او با اشاره به تحولات داخلی ایران و اعتراضات سراسری، مدعی شد در ماههای اخیر هزاران نفر در جریان ناآرامیها کشته و دهها هزار نفر بازداشت شدهاند و سپس افزود رژیم ایران پس از این اعتراضات موج اعدامها را تشدید کرده است.
در این یادداشت آمده است: «از اواسط ماه مارس، رژیم ایران، اعدامهای سیاسی را با سرعت نگرانکنندهای انجام دادهاند؛ بهطور متوسط یک روز در میان».
نویسنده همچنین به ارتباط برخی اعدامشدگان با سازمان مجاهدین خلق اشاره کرده و آن را نشانهای از «تلاش رژیم برای هدف قرار دادن یک مقاومت سازمانیافته» توصیف کرده است.
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است: «وقتی دولتی بهطور سیستماتیک افراد را بر اساس ادعای وابستگی به یک شبکه اپوزیسیون هدف قرار میدهد، نه تنها مخالفت را سرکوب میکند، بلکه وجود یک جایگزین سازمانیافته را تصدیق میکند».
هیگینز همچنین به گردهمایی برنامهریزی شده ایرانیان در پاریس در ۲۰ ژوئن اشاره کرده و آن را «سیگنالی سیاسی» از افزایش مخالفت سازمانیافته علیه رژیم ایران توصیف کرده است.
او نوشت: «این گردهمایی فقط یک تظاهرات نیست، بلکه نشانهای از اجماع رو به رشد درباره ضرورت بازنگری در سیاستهای مربوط به ایران است».
در ادامه این یادداشت، نویسنده از سیاستگذاران غربی خواسته است رویکرد خود را تغییر دهند و تعامل یا فشار را به «توقف اعدامها و آزادی زندانیان سیاسی» مشروط کنند.
او همچنین به «شورای ملی مقاومت ایران» اشاره کرده و آن را «چارچوبی برای گذار دموکراتیک» معرفی کرده و نوشته است این جریان یک طرح سیاسی مبتنی بر «آزادیهای اساسی، برابری جنسیتی و جدایی دین از دولت» ارائه کرده است.
در پایان این تحلیل آمده است: «سؤال پیش روی سیاستگذاران دیگر این نیست که آیا ایران در حال تغییر است یا نه؛ سؤال این است که آیا آنها آماده پاسخ مناسب هستند یا خیر».
