بروس مک کولم رئیس مؤسسه استراتژیهای دموکراتیک
- بروس مک کولم
- ایران؛ ۴۵ سال مشاهده و یک نتیجهگیری روشن
- هر سیاستگذاری که بهدنبال رویکرد جدی در قبال ایران است باید بهجای تکرار سیاستهای گذشته به این توجه کند که چه نیروهایی در صحنه حضور دارند
- آنچه در این میان اهمیت دارد وجود یک جایگزین سازمانیافته است با برنامه ۱۰مادهیی برای جمهوری دموکراتیک با جدایی دین و دولت
بروس مک کولم رئیس مؤسسه استراتژیهای دموکراتیک در مطلبی با عنوان «ایران؛ ۴۵ سال مشاهده و یک نتیجهگیری روشن» که در نشریه ایشیوز اینسایتز منتشر شد، مینویسد:
فعالیت سیاسی من همزمان با سقوط حکومت شاه آغاز شد. من انقلاب ۱۹۷۹ ایران را از نزدیک دنبال کردم و دیدم چیزی که بسیاری از سیاستگذاران آمریکایی در آن زمان متوجه نشدند، این بود که حاکمان تازه تهران قرار نیست دموکراسیِ وعده داده شده را محقق کنند. همچنین روشن بود که ائتلاف گستردهیی که شاه را سرنگون کرده بود، تا پایان همان سال، بهتدریج کنار زده شد.
در ۴۵ سال بررسی این پرونده، به این نتیجه رسیدهام که در تاریخ معاصر، هیچ تغییر مهمی در یک رژیم بدون وجود یک جایگزین داخلی و سازمانیافته رخ نداده است. در ایران سازمان مجاهدین خلق ایران و ائتلاف گستردهتر آن، شورای ملی مقاومت ایران و مریم رجوی، چنین جایگاهی دارند. سیاست آمریکا در این ۴۵ سال این واقعیت را نادیده گرفته است. خودِ رژیم چنین نگاهی ندارد. ماه گذشته، کمیسر عالی حقوقبشر سازمان ملل از ثبت دستکم ۲۴ اعدام سیاسی در ایران طی چهار هفته خبر داد. از میان اعدامشدگان، هشت نفر عضو سازمان مجاهدین خلق بودند. تمرکز اینچنینی بر یک سازمان، فقط یک آمار نیست؛ بلکه نشانهای است از اینکه حکومت این جریان را تهدیدی جدی میداند.
بروس مک کولم میافزاید: خروج از حکومت دینی با بازگشت به سلطنت ممکن نیست؛ بلکه با تکمیل همان انقلاب دموکراتیکی ممکن میشود که حکومت دینی آن را مصادره کرد. مردم ایران نیز در اعتراضهای سراسری خود همین پیام را روشن بیان کردهاند: «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشد چه رهبر»
آنچه در این میان اهمیت دارد، وجود یک جایگزین سازمانیافته است. در ۲۰ ژوئن حامیان مقاومت ایران در پاریس برای گردهمایی سالانه شورای ملی مقاومت ایران جمع میشوند؛ رویدادی که نزدیک به سه دهه است هر تابستان برگزار میشود. پایگاه اجتماعی، رهبری و برنامه سیاسی این جریان، از جمله طرح ۱۰مادهیی مریم رجوی برای جمهوری دموکراتیک با جدایی دین و دولت و ایران غیراتمی در این سالها ثابت مانده است؛ چیزی که تغییر کرده، شرایط پیرامونی است. این گردهمایی در سه دهه گذشته، مهمترین نمایش عمومیِ مستمرِ اپوزیسیون سازمانیافته و دموکراتیک ایران در جهان بوده است.
وقتی حکومت بخش قابل توجهی از اعدامهایش را متوجه یک سازمان مشخص میکند، در عمل نشان میدهد که آن سازمان را تهدید اصلی خود میداند. همین نیرو میتواند جایگزین حکومت کنونی باشد.
هر سیاستگذاری که بهدنبال رویکردی جدی در قبال ایران است، باید بهجای تکرار سیاستهای گذشته، به این توجه کند که چه نیروهایی در صحنه حضور دارند.
شبکه خبری بگونه 